Mε αφορμή το πρόσφατο ταξίδι του Αστέρα Τρίπολης στην Κύπρο για τα φιλικά παιχνίδι με ΕΝΠ και ΑΠΟΕΛ, ο συνάδελφος Κώστας Μακαρούνης αρθρογραφεί στο arcadiasports.gr και αναφέρεται τόσο στο αγωνιστικό μέρος, όσο και στη διχοτομημένη Λευκωσία.
Αναλυτικά:
Αρχίζοντας με το πρωτεύον από τα δευτερεύοντα πράγματα της ζωής μας, δηλαδή το ποδόσφαιρο, πάμε να βάλουμε σε μία σειρά όσα, αγωνιστικά, είδαμε από τα δύο φιλικά του Αστέρα με Παραλίμνι και ΑΠΟΕΛ.
Η πρώτη αναμέτρηση ήταν μία καλή ευκαιρία για να δοκιμαστούν παίκτες που θα κληθούν να δώσουν λύσεις από τον πάγκο, με την δεύτερη να μοιάζει περισσότερο ως πρόβα των βασικών. Φυσικά, τίποτα δεν είναι δεδομένο, όμως ένα προβάδισμα για κάποιους υπάρχει και γίνεται αντιληπτό.
Στα θετικά στοιχεία ήταν οι πολλές επιθετικές ενέργειες του Αστέρα, πράγμα που είναι και το ζητούμενο μιας και τα προηγούμενα τεστ δεν έδωσαν φάσεις για τους Αρκάδες. Ειδικά στο ματς με τον ΑΠΟΕΛ είχαμε δύο γκολ, ένα δοκάρι και αρκετές καλές στιγμές. Ο Γιάννου σκόραρε ξανά, ο Λανθαρότε έδειξε πως μπορεί να κόψει την αντίπαλη άμυνα με την πάσα του (ίσως πρέπει να δοκιμαστεί και πίσω από τον επιθετικό ώστε στα άκρα να υπάρχει κάποιος με μεγαλύτερη ταχύτητα που θα δίνει βοήθειες και αμυντικά) και γενικότερα το κέντρο στάθηκε πολύ καλά.
Οσο για το παιχνίδι με το Παραλίμνι, οι δύο πιτσιρικάδες, ο Νάτσης με τον Ντε Μπλάσις, μάζεψαν χρήσιμες εμπειρίες και αυτό είναι που έμεινε από το μέτριο 90λεπτο της ομάδας. Σε ένα γενικότερο συμπέρασμα, θα λέγαμε πως η απουσία του Λούι από το δεξί άκρο της άμυνας είναι εμφανής, μιας και ο Ζησόπουλος μπορεί να προσφέρει περισσότερα ως στόπερ ή ως αμυντικός χαφ και ο Μούκαμ είναι καλύτερος στα επιθετικά του καθήκοντα παρά στα αμυντικά. Αμφότεροι, φυσικά και μπορούν να ανταπεξέλθουν, όμως η επιστροφή του Λούι θα δώσει άλλον αέρα στη συγκεκριμένη πλευρά.
Ακόμα, φαίνεται πως χρειάζεται δουλειά στην αμυντική λειτουργία και στα μαρκαρίσματα καθώς και λάθη υπήρξαν και γκολ έδωσαν, όμως ο χρόνος είναι με το μέρος του Αστέρα και μπορούν να διορθωθούν. Το μοντάρισμα της ομάδας συνεχίζεται και υπάρχει η αισιοδοξία για την κατάλληλη ισορροπία σε όλες τις γραμμές. Αλλωστε, για αυτό γίνονται και τα φιλικά.
Ένα ταξίδι στην Κύπρο δεν θα μπορούσε να είναι μόνο αγωνιστικό. Ιστορίες, πόλεμος, μία χώρα κομμένη στη μέση, αγνοούμενοι, πίκρα, επεισόδια. Ετσι μεγαλώσαμε, ακούγοντας για άσχημα γεγονότα και από την πρώτη στιγμή η υποδοχή με την τουρκική σημαία να φωτίζει τα βουνά, σε καλωσόριζε με σκέψεις για περίεργες καταστάσεις.
Η διαμονή στην Λευκωσία, στην μοναδική διχοτομημένη πρωτεύουσα της Ευρώπης, οδήγησε και στην απέναντι πλευρά. Στα κατεχόμενα δηλαδή. 50 μέτρα πράσινης γραμμής με γλάστρες, ένας έλεγχος διαβατηρίων στη μία πλευρά, ένας έλεγχος στην άλλη και μπήκαμε. Τουρίστες, καταστήματα, ταβέρνες και μπυραρίες σε κάνουν να καταλάβεις πως η καθημερινότητα είναι η ίδια και στις δύο πλευρές. Μέχρι να κοιτάξεις τα γκρεμισμένα κτήρια, τους τοίχους με τις σφαίρες και τα παρατημένα αρχοντικά.
Οσα χρόνια και αν περάσουν, όσο ομαλή και αν είναι η συνύπαρξη των δύο λαών θα υπάρχουν τέτοιες εικόνες για να θυμίζουν τον πόνο που έχει προκληθεί.
Κάπως έτσι ήταν το ταξίδι στην Κύπρο. Χρήσιμο αγωνιστικά για τον Αστέρα και τεράστια εμπειρία εξωαγωνιστικά για εμάς που καταφέραμε να το ζήσουμε.
Οσο για τους Κιτρινομπλέ υπάρχει ακόμη ένα φιλικό (ίσως γίνει και άλλο) και η Κομοτηνή περιμένει για πράξεις και μία καλή αρχή!
