Στον αγώνα με την Ανόρθωση, η Ένωση κυνηγούσε ένα συνδυασμό θαυμάτων για να παραμείνει στην Α' Κατηγορία. Δεν έγινε κανένα θαύμα και η Παραλιμνίτικη ομάδα μετά από ένα χρόνο στα μεγάλα σαλόνια, επιστρέφει στην Β' Κατηγορία.
Για το παιχνίδι με την Ανόρθωση δεν υπάρχει καμία απολύτως λογική για να γίνει αγωνιστική ανάλυση. Ένα παιχνίδι στο οποίο οι "βυσσινί" που -και καλά- καίγονταν για την νίκη, έδειξαν να το θέλουν μόνο για δύο λεπτά, απ' το ξεκίνημα μέχρι το 2' και την ευκαιρία του Τουγκάρα. Σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι, η Ανόρθωση έκανε ότι ήθελε, πέτυχε δύο γκολ και αυτά ήταν λίγα με βάση την εικόνα του αγώνα. Για δεύτερο σερί παιχνίδι, μετά την ήττα απ' την Ομόνοια, η ΕΝΠ ήταν άοσμη, άγευστη και άχρωμη, με παίκτες που έβγαζαν εικόνα προκλητικής αδιαφορίας και αντιμετώπιζαν το παιχνίδι σαν να ήταν δίτερμα στην αλάνα της γειτονιάς τους.
Πιο κάτω θα γίνει περισσότερη γενική ανασκόπηση της χρονιάς ολόκληρης. Στο σημερινό πρώτο μέρος (2130 λέξεων) με τα λάθη και τις αιτίες που έφεραν τον υποβιβασμό και στο επόμενο, δεύτερο με τους μύθους και τις πραγματικότητες...
Κεφάλαιο προγραμματισμός
Λίγο πολύ τα έχουμε αναλύσει καθ’ όλη την διάρκεια της σεζόν. Η Ένωση δεν είχε τερματοφύλακα αφού ο Αμπάρης αποδείχθηκε ανεπαρκής για το επίπεδο της Α’ Κατηγορίας. Χωρίς υπερβολή, οι «βυσσινί» δεν κέρδισαν ούτε ένα βαθμό απ’ τον Ελλαδίτη γκολκίπερ και η αποδέσμευση του ήταν μονόδρομος.
Δεξί μπακ δεν υπήρχε. Αγωνίστηκαν στην θέση αυτή οι Πάρπας, Τσιακλής, Κοσμά, Σίλβα και Δανιήλ αλλά κανένας δεν είναι δεξί μπακ. Ο πρώτος είναι στόπερ, ο δεύτερος και ο τρίτος κόφτες και οι δύο τελευταίοι στόπερ.
Στα στόπερ, ο Μπόζοβιτς φαινόταν ότι ήταν ο πιο ποιοτικός αμυντικός όμως είχε την γκέλα στο αίμα του. Θύμιζε έντονα τον Νασίφ Μορίς, πρώην παίκτη του Παναθηναϊκού (πέρασε ένα φεγγάρι και απ’ την Κύπρο για λογαριασμό του Απόλλωνα) που ενώ για 89 λεπτά μπορούσε να είναι άψογος, φύλαγε μια γκέλα ανά παιχνίδι. Ο Σίλβα αποδείχθηκε τραγικά επιπόλαιος με παιδικές αντιδράσεις ενώ Μέγκαχεντ μπορεί στο παρελθόν να είχε μια αξιοπρόσεκτη καριέρα σε καλές ομάδες (καλύτερες απ’ την ΕΝΠ), όμως το ποδόσφαιρο προχωρά και εξελίσσεται. Πλέον ο τρόπος παιχνιδιού του θυμίζει περισσότερο το ποδόσφαιρο που θα έπαιζε ο Ιησούς με τους Μαθητές του στις αλάνες της Ιερουσαλήμ παρά το ποδόσφαιρο εν έτη 2016.
Στα αμυντικά χαφ δεν υπήρχε ένας κλασικός κόφτης, αυτό που λέμε «σκυλί» που θα έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την αναχαίτιση του αντίπαλου επιτελικού. Ένας Φαρία για παράδειγμα, γι’ αυτό και πολλές φορές το κέντρο της ομάδας θύμιζε κέντρο… διερχομένων με την ΕΝΠ να είναι υπερβολικά… soft απ’ τους αντιπάλους της. Ήρθε τον Γενάρη ο Μπούκορατς, αλλά ήταν πλέον αργά.
Επίσης, ενώ υπήρχαν καλοί χαφ για να δημιουργήσουν, να μοιράσουν το παιχνίδι (Μπάουμαν, Βαν Ράνσμπεκ, Φροξυλιάς), δεν υπήρχε ο κεντρικός χαφ που να πατά περιοχή. Δεν υπήρχε ο παίκτης που όταν η μπάλα πήγαινε στον δεξιό χαφ και ετοιμαζόταν να σεντράρει, να… τρυπώσει σαν κρυφός φορ και να πλαισιώσει τους υπόλοιπους. Ένας Λευτέρης Ελευθερίου, ένας Άντον Ζλόγκαρ μιας και μιλάμε για την Ένωση.
Έξω δεξιά και έξω αριστερά δεν υπήρχαν, με το μεγαλύτερο… έγκλημα από πλευράς Νίκου Καραγεωργίου την απόφαση για αποδέσμευση του Ηλία Βαττή. Ενός παίκτη δοκιμασμένου για χρόνια στο ανώτατο επίπεδο και ενός παίκτη που με την ταχύτητα και την έκρηξη που έχει, θα ταίριαζε ιδανικό στο στυλ που θα είχε η ΕΝΠ στην μεγάλη κατηγορία και θα είχε για πλάκα 4-5 γκολ και άλλες τόσες ασίστ.
Στην θέση του σέντερ φορ, ο Μπούντιμιρ παρέμεινε με αύξηση μάλιστα στο συμβόλαιο του, αλλά απογοήτευσε. Αρκεί το γεγονός ότι ο κεντρικός αμυντικός (Μπόζοβιτς) πέτυχε περισσότερα γκολ απ’ τον βασικό επιθετικό της ομάδας, δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Αποκτήθηκε ο Ντίξον αλλά τον Ιανουάριο εκδιώχθηκε για να αντικατασταθεί απ’ τον… κανένα. Όσο και αν προσπάθησαν οι διοικούντες, αντικαταστάτη δεν βρήκαν και αυτό στοίχησε αφού χάθηκε η ταχύτητα που υπήρχε μπροστά. Τέλος, η προτίμηση στον Μπασόφ απ’ ότι στον Κυπριανού, επίσης αποδεικνύεται λανθασμένη αφού ο πρώτος παρά τα 2-3 καλά παιχνίδια, στα περισσότερα ήταν από κακός έως και εκνευριστικός ενώ ο δεύτερος μετρά αισίως 21 γκολ σε 22 παιχνίδια με την Αναγέννηση.
Οι πιο πάνω ανορθογραφίες, ήταν οι επιθυμίες του Νίκου Καραγεωργίου και το σφάλμα της διοίκησης ήταν ότι εισακούστηκαν με κλειστά μάτια, χωρίς αντίλογο, χωρίς δικές τους πρωτοβουλίες. Κάτι που εκ των υστέρων αποδείχθηκε καταστροφικό.
Νίκος Καραγεωργίου
Οι ευθύνες του Ελλαδίτη τεχνικού δεν περιορίζονται στα πιο πάνω. Υπάρχουν κινήσεις που δεν βγήκαν, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει. Για παράδειγμα, όταν αποκτήθηκε ο Βούκσεβιτς με τέτοιο βιογραφικό, σε ιδανική ηλικία και με γεμάτη χρονιά πέρσι, υπήρχε κάποιος που να έχει αντίρρηση; Κανένας, άσχετα αν στο τέλος της ημέρας αποδείχθηκε μεγάλη απογοήτευση. Όμως, υπάρχουν και κάποια πράγματα τα οποία έκαναν… μπαμ εξ’ αρχής. Έχουμε και λέμε…
Α. Τραγικά προβλέψιμος. Είτε με Αγία Νάπα στο Παραλίμνι είτε με την Μπαρτσελόνα στο «Καμπ Νου», 4-4-2 με τέσσερις αμυντικούς στην ευθεία, τα ακραία μπακ απαγορεύεται να ανέβουν (όποιος ανέβει ακούει φωνές και ειρωνείες), τέσσερα χαφ στην ευθεία και δύο φορ, ο ένας να είναι λίγο πιο πίσω. Μέρα νύχτα, βρέξει χιονίσει, χειμώνα καλοκαίρι. Και αυτό φαινόταν απ’ τα φιλικά, που δεν δοκίμαζε, δεν πειραματιζόταν με διαφορετικά σχήματα.
Β. Ακόμα και αυτό καθ’ αυτό το σύστημα, δεν είχε αγωνιστική λογική. Όταν μιλάμε για 4-4-2, ανά το παγκόσμιο είναι (ήταν βασικά) ένα επιθετικό σύστημα που βασιζόταν στα επιθετικογενές ακραία μπακ που με τα ανεβάσματα τους θα πλαισίωναν τα ακραία χαφ. Οι επιθέσεις θα γίνονται μόνο από τα άκρα που θα υπάρχει πολυκοσμία και με πολλές σέντρες αφού παίζοντας με δύο φορ, η ομάδα θα έχει τουλάχιστον δύο παίκτες στην αντίπαλη περιοχή. Κι όμως, καθιέρωσε δεξί μπακ τον στόπερ Πάρπα, εκθέτοντας τον αρκετές φορές, ο Βαλλιάνος σπάνια είχε οδηγίες να ανέβει και έτσι όταν έπαιρνε την μπάλα ο δεξιός ή ο αριστερός χαφ είχε δύο επιλογές. Είτε να ντυθεί… τζιχαντιστής ζωσμένος με εκρηκτικά και να ορμήσει ένας εναντίον όλων, με τις πιθανότητες επιτυχίες να κυμαίνονται μεταξύ του 0 και του 1% είτε να κάνει το γνωστό «κοντρόλ, πάτημα μπάλας, γύρισμα πίσω στον κόφτη». Πώς να υπάρξει επίθεση έτσι;
Γ. Έχοντας λιγότερους παίκτες στον άξονα, δεδομένα δεν θα υπήρχε η λογική κατοχής μπάλας. Περισσότερο θα επιζητείτο ένας πιο άμεσος τρόπος παιχνιδιού, με μπαλιές στον κενό χώρο πριν οργανωθεί η αμυντική γραμμή του αντιπάλου. Περισσότερο αντεπιθέσεις παρά επιθέσεις δηλαδή. Και ο ίδιος ο Καραγεωργλίου που συνεργάστηκε με τον Μπούντιμιρ ξανά σε επίπεδο Α’ Κατηγορίας (Εργοτέλη), θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα ότι η τελευταία φορά που πέτυχε ομάδα με έναν Μπούντιμιρ στην κορυφή παίζοντας αντεπιθέσεις, ο Νώε ήταν νιάτο και δεν είχε ψυλλιαστεί τίποτα ακόμη για κιβωτούς, κατακλυσμούς και τέτοια.
Δ. Ακόμα και έτσι, το ξεκίνημα ήταν θετικό αφού ερχόμενη από την Β’ Κατηγορία, η ΕΝΠ είχε το… μπόνους του απρόβλεπτου. Νίκη με την Αγία Νάπα, ισοπαλία με τον Απόλλωνα, ήττα με Ερμή και νίκη με Πάφο. Τέσσερις αγώνες εφτά βαθμοί, απολογισμός ιδιαίτερα θετικός. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη και κάπου εκεί εμφανίστηκαν ΑΕΚ και ΑΠΟΕΛ, ξεγυμνώνοντας το πλάνο του Καρεγεωργίου. Όταν πας να παίξεις με τις πιο ποιοτικές ομάδες, τις ομάδες που βασίζονται στο κέντρο και την εξαιρετική κυκλοφορία και το κέντρο σου είναι… βουτυρένιο, το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έδωσαν και… σκονάκι στους επόμενους αντιπάλους για το πως να παίξουν για να κερδίσουν την Ένωση. Για παράδειγμα στον Άρη που στο παιχνίδι του «Τσιρείου» υπήρχε στιγμή που είχε κατοχή μπάλας 70%!
Ρόνι Βαν Γιενέουγκτεν
Ο Βέλγος τεχνικός από τις πρώτες μέρες στο Παραλίμνι έδειξε να έχει καλά στοιχεία και να έχει προδιαγραφές να ανατρέψει τον κανόνα ο οποίος λέει ότι είναι ρίσκο να φέρεις προπονητή απ’ το εξωτερικό που δεν έχει δουλέψει ξανά στην χώρα σου, μεσούσης της σεζόν.
Εντελώς διαφορετικός τρόπος δουλειάς και προσέγγισης από τον Ρόνι, αλλά ίδιες εμμονές με τον Νίκο. Μέχρι να έρθει ο καιρός για μεταγραφές, άρχισε να δουλεύει και να εφαρμόζει έναν τρόπο παιχνιδιού υψηλών απαιτήσεων. 4-2-3-1, παιχνίδι από τον γκολκίπερ και τα στόπερ, κάτω η μπάλα, επιθέσεις με κοντινές πάσες και passing game. Νίκη με καλή εμφάνιση κόντρα στον Εθνικό, ισοπαλία με εξαιρετική εμφάνιση κόντρα στην Ομόνοια στο «ΓΣΠ», ήττα με πολύ εμφάνιση απ’ την Ανόρθωση. Και μετά, όταν έγινε εύκολη η ανάγνωση του τρόπου παιχνιδιού, ούτε ιδέα για plan b.
Η Ένωση συνέχιζε να παίζει το ίδιο και το ίδιο, μόνο που πλέον έγινε ξανά προβλέψιμη. Δεν είχε εξτρέμ και κάθε εβδομάδα… βαφτίζονταν κάποιοι για να βγει η εντεκάδα. Μόνο που, ήταν εύκολη η αναχαίτισή τους αφού όποιος και αν έπαιζε, δεν είχε την διεισδυτικότητα και την κάθετη κίνηση, όπως οι εξτρέμ των άλλων ομάδων (π.χ Μάτσι – Ντε Μέλο στην Πάφο, Παγιές στην Άχνα, Βασιλόγιαννης στον Ερμή, Καρλίτος – Φοφανά στην Δόξα). Έτσι, το μόνο που είχαν να κάνουν οι αντίπαλοι ήταν να… βραχυκυκλώσουν τον Μπάουμαν και όταν τα κατάφερναν κυριαρχούσαν αφού «No Pim, no Passing Game».
Ο Γιενέουγκτεν έδειχνε την εικόνα ενός τύπου που δεν είχε συναίσθηση των δεδομένων. Λες και δεν ήξερε ποια ήταν η αποστολή του. Ουσιαστικά είχε να πετύχει ένα μόνο πράγμα, να κρατήσει την ομάδα στην κατηγορία είτε παίζοντας τέλεια, είτε παίζοντα μέτρια, είτε παίζοντας υποφερτά, είτε παίζοντας άσχημα. Αυτός παρέμενε πιστός στο «παίζουμε καλά, δημιουργούμε φάσεις, συνεχίζουμε στον ίδιο τρόπο», μόνο που στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θα θυμάται αν η ΕΝΠ είχε κατοχή και έφτιαχνε φάσεις με τον Ρόνι στον πάγκο, αλλά ότι γνώρισε τον δεύτερο υποβιβασμό της μέσα σε μια τριετία.
Μεταγραφική περίοδος Ιανουαρίου
Δεδομένα υπήρξε καθυστέρηση. Όχι γιατί απαξιώθηκε η μεταγραφική περίοδος, αλλά επειδή στην βαθμολογική θέση που ήταν και με τα χρήματα που διέθετε, η Ένωση δεν ήταν και ο πιο ελκυστικός προορισμός για έναν παίκτη. Και αυτό το είδαμε σε πολλές περιπτώσεις παικτών που… στράβωσαν στην πορεία των διαπραγματεύσεων και έκαναν… μεταβολή, όπβς για παράδειγμα ο Σκοπιανός διεθνής Ιλιόφσκι και οι γνωστοί μας Μοντέιρο – Φέλτσερ.
Με εξαίρεση τον Σαντίνι, ουσιαστικά οι άλλοι τρεις παίκτες αγωνίστηκαν για πέντε παιχνίδια (τέσσερα ο… καρτάκιας Μπούκορατς). Στα τρία πρώτα τους με ΑΕΛ, Νέα Σαλαμίνα και Εθνικό ειδικά οι δύο εξτρέμ έδειξαν πόσο χρειάζονταν στην ομάδα και αν τους είχε απ’ την αρζχή της σεζόν τότε θα μιλούσαμε εντελώς διαφορετικά. Ο Σαντίνι ήταν ελαφρώς πιο αξιόπιστος απ’ τον Αμπάρη αλλά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο και ο Μπούκορατς καλός μεν (παρά την μανία με τις κάρτες), αλλά αχρείαστος την συγκεκαυμένη χρονική στιγμή αφού η ανάγκη για σέντερ φορ ήταν τεράστια.
Κεφάλαιο διαιτησία
Αυτό είναι το πιο εύκολο προς ανάγνωση, δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν. Το ότι η Ένωση είχε τραγικές διαιτησίες είναι μια πραγματικότητα, που είναι κοινώς αποδεκτή. Παιχμνίδια όπως με τον Ερμή εντός και εκτός έδρας, την Νέα Σαλαμίνα εντός και εκτός έδρας, την Ανόρθωση εντός, την ΑΕΚ εντός και τον Άρη εντός, είχαν διαιτητικά σφάλματα εναντίον της Ένωσης. Στον αντίποδα, η Παραλιμνίτικη ομάδα δεν κέρδισε κανένα παιχνίδι με διαιτητική εύνοια, δεν πήρε ούτε βαθμό. Μοναδικό παιχνίδι που ευνοήθηκε και πήρε βαθμούς, ήταν το εκτός έδρας με την ΑΕΛ όταν η Λεμεσιανή ομάδα είχε πέναλτι (και ίσως δεύτερη κίτρινη του Μπούκορατς) αλλά δεν δόθηκε τίποτα.
Οι ακραίες απόψεις, συνήθως είναι και λανθασμένες. Υπάρχει μερίδα του κόσμου που λέει ότι «Η Ένωση υποβιβάστηκε μόνο από λάθη της διαιτησίας», και έχει το ίδιο λάθος με την άλλη μερίδα κόσμου που λέει «Η Ένωση υποβιβάστηκε επειδή ήταν τραγική ομάδα». η αλήθεια είναι ακριβώς στην μέση, αφού ναι μεν υπήρχαν αρκετά παιχνίδια που αδικήθηκε, ωστόσο υπήρχαν και άλλα τόσα που ηττήθηκε ή δεν κέρδισε από την δική της ανεπάρκεια (Αγία Νάπα, Πάφο εκτός, Δόξα εντός, Εθνικό εκτός, Ομόνοια εντός και Ανόρθωση εκτός σε παιχνίδια… τελικούς).
Είσαι Ένωση; Και νεκρούς ανασταίνεις…
Ακούγεται υπερβολικό όμως είναι μια πραγματικότητα. Όποιος ήθελε να βάλει τέλος στο αρνητικό του σερί, σημάδευε την ημερομηνία του αγώνα με την ΕΝΠ. Έχουμε και λέμε…
-3η αγωνιστική, ο Ερμής κερδίζει την ΕΝΠ και πανηγυρίζει τους πρώτους του βαθμούς στο πρωτάθλημα.
-7η αγωνιστική, ο Άρης είχε πέντε ήττες και μία ισοπαλία, 1 μόλις βαθμό. Κέρδισε με επιβλητικό τρόπο την Ένωση πανηγυρίζοντας την πρώτη του νίκη, ξεκινώντας παράλληλα το νικηφόρο σερί των πέντε αγώνων.
-9η αγωνιστική και η Νέα Σαλαμίνα προερχόταν από δύο σερί ήττες, η μία μάλιστα με το παρανοϊκό 0-9 από το ΑΠΟΕΛ. Κέρδισε με 3-1 την ΕΝΠ και ξεκίνησε νικηφόρο σερί τεσσάρων αγώνων.
-16η ο Ερμής ξανακερδίζει την ΕΝΠ και πανηγυρίζει την πρώτη του εκτός έδρας νίκη.
-17η αγωνιστική και η Πάφος αν και βρέθηκε τρεις φορές πίσω δύο σκορ από την ΕΝΠ, ισοφάρισε ισάριθμες φορές με αυτογκόλ των «βυσσινί» στις καθυστερήσεις. Έτσι έβαλε.. φρένο στο σερί τριών αγώνων που είχε μόνο ήττες, αρχίζοντας ένα νέο, αήττητο αυτή την φορά σερί εφτά αγώνων.
-24η αγωνιστική και ο Εθνικός που προερχόταν από τρεις σερί ήττες υποδέχθηκε την ΕΝΠ, με τις δύο ομάδες να μένουν στο ισόπαλο 0-0.
26η αγωνιστική και η Ανόρθωση που προερχόταν από τέσσερα παιχνίδια χωρίς νίκη (δύο ισοπαλίες – δύο ήττες), επικράτησε εύκολα της ΕΝΠ με 2-0.
*ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ, ΜΕ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΠ.
