Για το επίπεδο του Κυπριακού ποδοσφαίρου, τον ρόλο του σκάουτερ αλλά και το πως αξιολογούνται οι ποδοσφαιριστές μίλησε ο Περικλής Παπαπαναγή σε συνέντευξη του στο lemesos-sports.
Ο Περικλής Παπαπαναγής εργάζεται στον Απόλλωνα ως σκάουτερ και αναλυτής αντιπάλων από τον Φεβρουάριο του 2016 ενώ στο παρελθόν ήταν και στον ΑΠΟΕΛ.
Σας παραθέτουμε τα σημαντικότερα κομμάτια από τη συνέντευξη του:
Για κάποιους μπορεί να θεωρηθεί όνειρο η δουλειά του σκάουτερ. Είναι τόσο εύκολο;
Δεν είναι έτσι απλό. Υπάρχουν κάποια ταξίδια που είναι αρκετά δύσκολα. Τα περισσότερα παιχνίδια δεν είναι καν στις πρωτεύουσες των χωρών και ενέχουν δυσκολίες. Βλέπεις ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, αλλά για να φτάσεις εκεί, είναι μια διαδικασία. Σαν φύση δουλειάς, μπορεί να θεωρηθεί και προνομιακή, αλλά πρέπει κάποιος να μπορεί να την κάνει.
Πώς λειτουργεί ο σκάουτερ;
Η δουλεία μου είναι να συλλέγω στοιχεία αγωνιστικά και μη, από πιθανούς στόχους, από διάφορα πρωταθλήματα. Αφού συλλέξω όλες τις πληροφορίες, δημιουργώ μια βάση δεδομένων, από κει και πέρα αρχίζω να τους αξιολογώ. Στη συνέχεια, από αυτή την τράπεζα πληροφοριών, γίνεται η εισήγηση κάποιων παικτών, με γνώμονα τα χαρακτηριστικά που ζητά ο προπονητής. Εγώ παίρνω κατευθύνσεις και με βάση αυτών που μου ζητάει ο προπονητής, προσπαθώ, μέσω της βάσης πληροφοριών που έχω, να προτείνω κάποιους ποδοσφαιριστές.
Πώς αξιολογείται ένας ποδοσφαιριστής; Ποια είναι τα στοιχεία που βλέπετε;
Στο σκάουτιγκ εξετάζουμε τέσσερις βασικούς άξονες. Όταν αξιολογείς ένα παίκτη, βλέπεις την τεχνική του, την τακτική του, τα σωματικά του στοιχεία και την προσωπικότητα του. Έπειτα, υπάρχει και ένας πέμπτος άξονας, που καλύπτει όλα τα άλλα και είναι το συνολικό του αποτέλεσμα. Ανά θέση υπάρχουν διάφορα χαρακτηριστικά που κυριαρχούν. Εκείνο που με απασχολεί περισσότερο και το ελέγχω πιο διεξοδικά, είναι το μυαλό, δηλαδή, οι αποφάσεις που θα πάρει ο παίκτης στο γήπεδο. Τί να κάνω την ταχύτητα ή την δύναμη, αν δεν μπορεί να αποφασίζει, άμεσα, στα κρίσιμα σημεία του αγώνα; Το μυαλό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Πέρα από αυτά, υπάρχει και κάτι άλλο, που ρωτάω συχνά τον εαυτό μου, πριν προχωρήσω στη μεταγραφή κάποιου ποδοσφαιριστή «μπορεί αυτός ο παίκτης να επηρεάσει το παιχνίδι υπέρ της ομάδας μου;»
Οι αριθμοί λένε την αλήθεια; Έτυχε να δεις ένα ποδοσφαιριστή με καλά στατιστικά στοιχεία, αλλά η εικόνα του στο γήπεδο να δείχνει άλλα;
Φυσικά και τυχαίνει. Έγινε και πέρσι. Πήγα στην Πολωνία να δω ένα ποδοσφαιριστή που είχε 13 γκολ αλλά, όταν τον είδα, απογοητεύτηκα. Είναι και θέμα προσωπικού γούστου. Έχω κατασταλάξει πλέον στα χαρακτηριστικά που θέλω σε κάθε θέση.
Οι αριθμοί είναι ένα μέτρο, αν το δεις στυγνά, σαν νούμερο, μπορείς να ορίσεις ότι θέλεις. Για παράδειγμα, ένας αμυντικός μπορεί να έχει ένα ποσοστό πετυχημένων πασών 95%. Αυτό είναι ένα εκπληκτικό ποσοστό. Μόνο με αυτό το στατιστικό, λες ότι ο άνθρωπος δεν κάνει λάθος. Μετά όμως, όταν δεις τι πάσες είναι αυτές και συνειδητοποιήσεις ότι είναι στον διπλανό στόπερ ή στον τερματοφύλακα και γενικά όλες του οι πάσες είναι στα τρία μέτρα, τότε τι να το κάνεις τέτοιο ποσοστό; Αν στη συνέχεια συγκρίνεις αυτόν τον στόπερ με έναν άλλο που έχει ποσοστό πετυχημένων πασών 65% και από αυτό το ποσοστό έχει καταφέρει να κάνει τρεις «κρίσιμες» πάσες (οι κάθετες χαρακτηρίζονται έτσι) από τις 10, τότε μπορώ να σου πω ότι με ενδιαφέρει περισσότερο αυτό το 65% παρά το 95%.
Το επίπεδο του κυπριακού ποδοσφαίρου πώς το κρίνεις;
Είναι σχετικά χαμηλό. Για να κρίνεις ένα επίπεδο, πρέπει να λάβεις υπόψη την ποιότητα των παικτών και τον ρυθμό του παιχνιδιού. Ακόμη και η διαιτησία είναι ένας παράγοντας, επειδή δεν αφήνει το παιχνίδι να «κυλήσει». Για να αποφύγουν οι διαιτητές τυχόν λάθη σφυράνε συνέχεια και «σπάει» ο ρυθμός του αγώνα. Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα. Ένας έξυπνος διαιτητής, που δεν θέλει να εκτεθεί, το κάνει αυτό. Ο ρυθμός είναι χαμηλός σχετικά και η ποιότητα των παικτών «παίζεται».
Πού υστερεί ο Κύπριος ποδοσφαιριστής;
Νομίζω στο κατά πόσο θεωρεί το ποδόσφαιρο επάγγελμα. Για να κάνεις καριέρα, πρέπει να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα. Δεν βοηθάει ο καιρός, αλλά και η φύση της κοινωνίας. Αντί να πάει προπόνηση, ο ποδοσφαιριστής προτιμά να πάει για καφέ στη παραλία, ο καιρός της Κύπρου συμβάλλει ως προς αυτό. Υπάρχουν και ώριμοι ποδοσφαιριστές, αφού στον ενάμιση χρόνο που είμαι εδώ, έχω δει κάποιους, που είναι ώριμοι και επαγγελματίες. Τα προσόντα υπάρχουν μέχρι κάποια ηλικία, το θέμα είναι πώς θα χειριστεί και αν έχει το σθένος να αντέξει τον πάγκο ή την αποχή από τα παιχνίδια σε αυτές τις ηλικίες. Επίσης, πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι δεν τον εμπιστεύονται οι «από πάνω». Τα περισσότερα σωματεία, δυστυχώς, δεν έχουν συγκεκριμένο πλάνο.
Μου είναι αδιανόητο ότι κάποιες ομάδες δεν στηρίζουν τον Κύπριο ποδοσφαιριστή. Μιλάμε και για μικρές ομάδες, που είτε ίσως να κρίνεται η σωτηρία τους στη κατηγορία ή για άλλες που έχουν ως στόχο μια θέση στη μέση του πίνακα. Σαν παρατηρητής μου κάνει τρομερή εντύπωση. Δεν υπάρχει πλάνο. Έρχονται οι προπονητές και το μόνο που τους αφορά είναι να πάρουν το αποτέλεσμα. Δεν τους νοιάζει να κάνουν έργο ή να αναδείξουν παίκτες και να τους στηρίξουν.
