ΓΡΑΦΕΙ η Έλενα Θωμά
Ένας τίτλος Champions League μόνο για σενα παιχταρά. Όλα τα σεντόνια του κόσμου απλωμένα να υμνούν τον τεράστιο Gigi Buffon ο οποίος στα 39 του χρόνια όχι απλά διεκδικά την πολυπόθητη κούπα αλλά θυμίζει σε όλους μας ότι ηγέτης γεννιέσαι δεν γίνεσαι.
Θα ήταν τουλάχιστον προσβλητικό να μην αναφερθούμε στον τεράστιο αυτό αθλητή αλλά και άνθρωπο ο οποίος λατρεύεται όχι μόνο για τις ικανότητες του, όχι μόνο γιατί τόλμησε να ηρωποιήσει τον άχαρο ρόλο του τερματοφύλακα, όχι μόνο γιατί αποτελεί υπόδειγμα δύναμης και ακλόνητης πίστης στην φανέλα που φορά, αλλά κυρίως για τον σταθερό του χαρακτήρα, για το ήθος και την πίστη που βγάζει εντός και εκτός γηπέδου.
Παρακολουθώντας ψες το παιχνίδι ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα και Γιουβέντους δεν θα κρύψω ότι είχα μια μικρή ελπίδα ότι οι καταλανοί θα γράψουν άλλη μια χρυση ανατροπή στις σελίδες της ένδοξης ιστορίας τους. Ωστόσο αντικρύζω τον τεράστιο Gigi ένιωσα δέος στην θέα του αθλητή αυτού που περνώντας μια δεύτερη εφηβεία, υπενθυμίζει σε όλους μας ότι τίποτα δεν είναι ανέφικτο αν μάχεσαι για αυτό που αγαπάς. Ανεβαίνοντας και ο ίδιος μύρια κύμματα, αφού ας μην ξεχνάμε ότι έμεινε πιστός και αφοσιωμένος στρατιώτης στην Γιούβε όταν έπεσε στην Serie B, μαχόταν με το ίδιο πάθος, την ίδια θέληση και την ίδια αγάπη κάτω από τα δοκάρια μοιάζοντας όπως και ο ίδιος κάποτε έδειξε στην φανέλα του σαν τον Superman. Η ιστορία και οι επιλογές του τον δικαίωσαν αφού τόσα χρόνια μετά δεν νομίζω να υπάρχει ποδοσφαιρόφιλος ο οποίος να μην παραδέχεται τον τεράστιο αυτό αθλητή.
Άνθρωπος και αυτός πέρασε την αμφισβήτηση, την κατάθλιψη, την ταπείνωση ωστόσο παρέμεινε αναλλοίωτος στον χρόνο ανεβαίνοντας σιγά σιγά στο πάνθεο των ηρώων. Ή τώρα ή ποτέ Gigi! Ο κόσμος θέλει και επιθυμεί να σηκώσεις την κούπα αφού ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Ίσως και όχι αφού μαζί σου κανείς δεν ξέρει. Όλοι αυτοί οι ύμνοι και οι επευφημίες για σένα αγόρι μου που μοίαζεις σαν σούπερ στάρ σε ένα κόσμο ανθρωποφάγο όπου το ήθος, το πάθος και η ακλονητη πίστη μοιάζουν χαμένες στην ατμόσφαιρα.
