Δεν είμαι Ρόμα. Δεν είμαι καν φαν του Ιταλικού Πρωταθλήματος.
Είμαι όμως φαν του ποδοσφαιρικού ρομαντισμού. Του ρομαντισμού που ανάγκασε ψες ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο να καθηλωθεί στις οθόνες και να χειροκροτήσει βουρκωμένος τον τελευταίο Capitano του ποδοσφαίρου. Του ρομαντισμού που, από σήμερα, ίσως να έχει σταματήσει να υφίσταται.
Βούρκωσαν ηλικιωμένοι στο γήπεδο. Το κατάλαβα. Βούρκωσαν μεσήλικες στο γήπεδο. Το κατάλαβα. Βούρκωσαν νέοι στο γήπεδο. Κι αυτό το κατάλαβα. Βούρκωσαν και μικρά παιδιά. Εκεί δυσκολεύτηκα λίγο. Πότε πρόλαβε να τον ζήσει, σκέφτηκα. Πότε πρόλαβε να τον αγαπήσει; Μετά είδα το πανό. ”Totti E La Roma”. Τι χαζός που είμαι, σκέφτηκα. Ο Τόττι δεν είναι ένας ποδοσφαιριστής στη Ρώμη. Ο Τόττι ΕΙΝΑΙ η Ρώμη. Είναι στον αέρα της, είναι στο νερό της, είναι αφίσα στα δωμάτια των σπιτιών της, είναι σπρέι και γκράφιτι στους τοίχους της, είναι φανέλες που φορούν στις αλάνες τα παιδιά της, παίζοντας ποδόσφαιρο. Και κατάλαβα τα βουρκωμένα μάτια του πιτσιρικά.
Και κάπως έτσι, έκλαψαν και τα παιδιά. Που θα μεγαλώσουν αναζητώντας αντικατάστατο του Capitano να τους εμπνέει, και αντικατάστατο δεν θα βρίσκουν. Γιατί αντικατάστατο του Τόττι δεν είναι ποδοσφαιριστής που θα περάσει την καριέρα του σε μια από τις κορυφαίες 3 ομάδες του πλανήτη. Αντικατάστατο του Τόττι είναι ο ποδοσφαιριστής που θα προτιμήσει να γυρίσει την πλάτη στις κορυφαίες 3, θα γυρίσει την πλάτη στα αστρονομικά εμβάσματα στο λογαριασμό του, θα γυρίσει την πλάτη στη γκλαμουριά, κι όλα αυτά για να μη γυρίσει την πλάτη στην ομάδα του. Στην οικογένεια του. Στην πόλη του.
Δεν είμαι Ρόμα. Αλλά στον Τόττι υποκλίνομαι.
*Το κείμενο αυτό αποτελεί φόρο τιμής από τη σελίδα εξεύρεσης εργασίας ergodotisi.com, προς έναν άνθρωπο που τίμησε το ψωμί του περισσότερο από όσο θα ζητούσε ποτέ ένας εργοδότης, και που αγάπησε την “εταιρεία” του περισσότερο κι από τους ιδιοκτήτες της.
