Αν έλεγες σε κάποιον που ασχολείται περίπου 24% με το Κυπριακό Ποδόσφαιρο και δη με την Ομόνοια τον Αύγουστο ότι θα ήμασταν στα μέσα του Απρίλη και θα συζητούσαμε για το deal του επενδυτή Παπασταύρου, τον Λώρη Κυριάκου κτλ, μάλλον τρελό θα σ΄έβγαζε.
Βέβαια από μία φάση και μετά όπου το ένα… περίεργο διαδεχόταν το άλλο στην Ομόνοια, όλα αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα μοιάζουν με νορμάλ εξελίξεις.
Ο δρόμος λοιπόν προς τον… Παπασταύρου και το team του ήταν μεγάλος και κυρίως δύσκολος....
Από τον ενθουσιασμό του καλοκαιριού, την στήριξη στις πρώτες ήττες, την αλλαγή προπονητή, την αποδέσμευση ποδοσφαιριστών, την αποδέσμευση άλλων ποδοσφαιριστών, την αλλαγή άλλου προπονητή, το ενδιαφέρον αρκετών ατόμων να αναλάβουν, την οπισθοχώρηση ατόμων που ήθελαν να αναλάβουν, τις αναρτήσεις άλλων που ίσως θα αναλάμβαναν, τις αναρτήσεις των κομμένων παικτών, τις δικαστικές διαμάχες αυτών με τον προπονητή που αφότου στηρίχθηκε αποδεσμεύτηκε έπειτα από κάποιες απαράδεκτες δηλώσεις, την επιστροφή των κομμένων, (όχι όλων) τα επεισόδια στις προπονήσεις μεταξύ ποδοσφαιριστών…. Σίγουρα κάτι ξεχάσαμε.
Φτάσαμε λοιπόν στις ημέρες του Απρίλη και αναμένουμε να δούμε τι θα γίνει στην Γενική Εκλογική Συνέλευση. Αν θα γυρίσει τελικά σελίδα η Ομόνοια… Αν θα κάνει ένα βήμα μπροστά χωρίς να κάνει αργότερα δύο πίσω. Γιατί όπως έχουν τα πράγματα τα τελευταία χρόνια, είναι βασικό αυτό… Να γίνει βήμα μπροστά, αλλά αποφασιστικό, αυτός που θα το κάνει να φοράει καλά παπούτσια…
Όσον αφορά το θέμα της υπομονής του κόσμου…
Επειδή έχει ακουστεί πάρα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Η υπομονή είναι αρετή αλλά μπορεί εύκολα να αποτελέσει και αντικείμενο εκμετάλλευσης. Η υπομονή του κόσμου με βάση την κατάσταση την οποία βιώνει το σωματείο τα τελευταία πολλά χρόνια πρέπει να κερδηθεί από αυτούς που την ζητούν. Πρέπει με τις πράξεις τους να κερδίσουν αφενός την εμπιστοσύνη τους και αφετέρου την υπομονή τους.
