Είκοσι χρόνια βία και ναρκωτικά, μετά κατάθλιψη και ξαφνικά... στροφή! Ο Σάιμον Κούπερ μιλάει στο gazzetta.gr για τον τρόπο που κατάφερε να αλλάξει τη ζωή του με όχημα το ποδόσφαιρο.
Για περίπου 20 χρόνια, ο Σάιμον Κούπερ ήταν από τα ηγετικά στελέχη των διαβόητων Gunvors της Μάντσεστερ Σίτι, έχοντας εμπλοκή σε σκληρές μάχες στους δρόμους, αλλά και σε ξεκαθαρίσματα συμμοριών που είχαν να κάνουν με ναρκωτικά. Ο Σάιμον μεγάλωσε σε οικογένεια Μορμόνων και οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις του δημιούργησαν πρόβλημα στο σχολείο, όπου έπεφτε συχνά θύμα bullying. Η συμπεριφορά αυτή του δημιούργησε ένα μίσος που σιγόκαιγε μέσα του και όταν οι γονείς του χώρισαν, βρήκε το περιβάλλον για να εκφραστεί. Εντάχθηκε στους σκληροπυρηνικούς της Σίτι σε μια εποχή όπου ο χουλιγκανισμός στην Αγγλία γνώριζε άνθιση. Οι χούλιγκανς των Πολιτών του πρόσφεραν αυτό που αναζητούσε.
«Ήμουν βαθιά χωμένος στις συμμορίες των χούλιγκαν, τόσο με την Μάντσεστερ Σίτι όσο και με την Εθνική Αγγλίας. Δεν έμενα μόνο στους καυγάδες. Πουλούσα ναρκωτικά, έκανα άλλα πράγματα που δεν με έκαναν απλά μέλος, αλλά κάτι παραπάνω», τονίζει ο Κούπερ στο gazzetta.gr και προσθέτει. «Η μεγάλη μάχη ήταν με τους Μen in Black της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Είχαμε μια αρχή, ποτέ δεν χρησιμοποιούμε μαχαίρια. Όταν όμως πηγαίναμε για μάχη, χρησιμοποιούσαμε ότι βρίσκαμε μπροστά μας. Ρόπαλα, τούβλα, υλικά οικοδομών, πέτρες, τα πάντα. Αυτή η πλευρά του ποδοσφαίρου ήταν το μοναδικό μέρος που αισθανόμουν άνετα. Ήταν σαν μια νέα οικογένεια για μένα, η οποία μου πρόσφερε το σεβασμό που δεν βρήκα αλλού. Είχαμε ξεπεράσει τα αγγλικά σύνορα. Είχαμε κάνει επαφές με τους οπαδούς της Αντβέρπ και της Φέγενορντ, πηγαίναμε με τους Βέλγους και τους Ολλανδούς και συμμετείχαμε στις δικές τους μάχες. Πολλές φορές δεν ξέραμε αν ο αντίπαλος είναι ζωντανός».
Για μεγάλο διάστημα, ο Κούπερ ζούσε μια ανιαρή βδομάδα, περιμένοντας πως και πως να τελειώσει για να έρθει το Σαββατοκύριακο, που θα εκτόξευε την αδρεναλίνη του. Χτυπήθηκε, του απαγορεύτηκε η είσοδος σε πολλά γήπεδα, έκανε φυλακή, αλλά ο εθισμός του για τη βία συνεχώς μεγάλωνε. Παράλληλα με τον εθισμό του στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά. Ώσπου κάποια στιγμή, τα μηνύματα άρχισαν να έρχονται.
«Σε μία μάχη συμμοριών που είχε να κάνει με ναρκωτικά έχασα έναν φίλο. Ήταν το πρώτο μήνυμα. Παράλληλα, ένας άλλος φίλος μου, από τους καλύτερους της Μάντσεστερ Σίτι, καθηλώθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι με πολλαπλή σκλήρυνση. Αρχίσαμε τότε να προσπαθούμε να μαζέψουμε χρήματα με φιλανθρωπική δράση. Καθιερώσαμε έναν underground αγώνα μποξ, κάναμε διάφορες δράσεις. Αποφάσισα, βλέποντας τα όσα μου προσέφεραν, ότι δεν χωράω άλλο εκεί. Έπρεπε να αλλάξω ζωή. Μου ήρθε μία πρόταση από έναν ερασιτεχνικό σύλλογο για να γίνω προπονητής και κατάλαβα ότι ήταν κατάλληλη στιγμή».
Φυσικά, μετά από 20 χρόνια στη βία και τα ναρκωτικά, δεν είναι εύκολο από τη μία μέρα στην άλλη να αλλάξεις ζωή. «Μετά από έναν χρόνο υπέφερα από κατάθλιψη. Ο κόσμος αυτός είναι σαν την Μαφία. Είναι πολύ δύσκολο να βγεις και όταν τα καταφέρεις, ο κόσμος σε κοιτάει με μισό μάτι, όλοι σχολιάζουν τη ζωή σου», τονίζει στο gazzetta.gr.
Η μάχη ήταν σκληρή. Η αυτοκτονία πέρασε πολλές φορές από το μυαλό του. Όμως το ποδόσφαιρο, για χάρη του οποίου έμπλεξε με τον χουλιγκανισμό, ήταν εκείνο που τον βοήθησε στα δύσκολα. «Το ποδόσφαιρο με πήρε από τη βία. Ασχολήθηκα με την ομάδα της πόλης μου και αυτό με βοήθησε πολύ. Ακόμα και όταν έδινα μάχες στο δρόμο, με ενδιέφερε πολύ, ενημερωνόμουν, ασχολιόμουν με τα όσα γίνονταν μέσα στο γήπεδο. Έτσι, η στροφή στην προπονητική με έκανε να βρω του κουράγιο για να συνεχίσω», υποστηρίζει. Παράλληλα, επέστρεψε κοντά στη θρησκεία και άρχισε να γράφει το βιβλίο του, με τίτλο Football for Life. Η ανιαρή βδομάδα του πάντως του προσέφερε αρκετά χρήματα στον χώρο των οικοδομών. Τα απαρνήθηκε, προκειμένου να βρει τον εαυτό του.
«Υπάρχει επιστροφή για όλους. Όλοι μπορούν να αλλάξουν. Έγραψα ένα βιβλίο, για να εξηγήσω πως τα κατάφερα εγώ. Δεν το έκανα για τα λεφτά, το έκανα για να βοηθήσω ζωές να αλλάξουν. Το έγραψα για ανθρώπους που βρέθηκαν στο ίδιο αδιέξοδο με εμένα», τονίζει και δεν λέει απλά λόγια του αέρα. Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου του, πηγαίνουν σε ιδρύματα. Η συναναστροφή του με παιδικές ποδοσφαιρικές ομάδες τον βοήθησε να ξεπεράσει την κατάθλιψη, ενώ άρχισε δουλεύει και με ομάδες επανένταξης μακροχρόνια ανέργων και πρώην τοξικομανών που που προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους. Η σκληρή δουλειά του τον βοήθησε να κάνει βήματα μπροστά και να γίνει υπεύθυνος ακαδημιών στην Όλνταμ. Όραμά του είναι να την κάνει πρότυπο ακαδημιών, δημιουργώντας παίκτες έτοιμους για το μεγάλο βήμα.
Όσον αφορά τον χουλιγκανισμό και την αντιμετώπισή του; «Το πιο σημαντικό είναι να εκπαιδεύσεις τον κόσμο, να τους βοηθήσεις να αλλάξουν μυαλά, όπως έγινε στην Αγγλία. Κατάλαβαν όλοι ότι δεν τους παίρνει με τις ποινές που επιβλήθηκαν και με την χρήση των καμερών. Πλέον, με τα κινητά και όλα αυτά, είναι πολύ εύκολο να βρεθεί ο ένοχος. Αλλά θα πρέπει να τιμωρηθεί. Υπάρχουν ακόμα μάχες, αλλά είναι πολύ λιγότερες από πριν. Πολλοί χούλιγκαν τα παράτησαν λόγω των ποινών, αλλά για να γίνει αυτό χρειάστηκε να καταλάβουν όλοι πόσο μεγάλη απειλή είναι οι συμμορίες των χούλιγκαν».
Αραιά και που, ο Σάιμον παρακολουθεί την αγαπημένη του Σίτι, χωρίς όμως να χαίρεται ιδιαίτερα. «Το ποδόσφαιρο δεν είναι πια το παιχνίδι της εργατικής τάξης. Τα χρήματα το έχουν διαβρώσει. Είμαι οπαδός μιας ομάδας με πολλά λεφτά, αλλά δεν είναι πια ο σύλλογός μας. Έχουν αλλάξει τα πάντα, δεν υπάρχει πια σύνδεση με την τοπική κοινωνία. Δεν θυμίζει σε κάτι το Μάντσεστερ».
ΠΗΓΗ: gazzetta.gr
