Αν εξαιρέσει κανείς τον κυπριοποιημένο Βίνσεντ Λαμπάν που αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, τότε εύκολα βλέπει κανείς ότι ειδικά στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο το μοντέλο διαχείρισης της ΑΕΚ (άσχετα αν είναι πετυχημένο ή όχι) αφάνισε το γηγενές στοιχείο.
Κάπου εδώ μπαίνει στην κουβέντα το γνωμικό… ''κάθε χρόνο και… χειρότερα''. Μετά τη φυγή των Μυτίδη, Χαραλαμπίδη, Μιντίκκη, Εγγλέζου ή τη μη συμμετοχή Γιωργαλλίδη για να βρει το κυπριακό στοιχείο περιορίζεται μόνο στους Αντωνιάδη – Ρουσιά.
Σε αυτούς αν θεωρήσουμε πως μόνο ο Μάριος αποτελεί βασική επιλογή τότε η φετινή συρρίκνωση δείχνει και το μέγεθος προβλήματος που ίσως επιφέρει επιπτώσεις τα επόμενα χρόνια.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν έγινε προεργασία για σταδιακή μετάγγιση νέου αίματος από τις ακαδημίες, αυτό αναγκάζει το νέο τεχνικό διευθυντή να δει πολύ πιο σοβαρά το θέμα ενόψει του προγραμματισμού.
