Ξέφρενα πανηγύρια από ολόκληρο το γαλαζοκίτρινο οικοδόμημα μετά τη χθεσινή νίκη απέναντι στον Απόλλωνα. Η ΑΕΛ βρέθηκε με την πλάτη στο τοίχο, δεχόμενη το γκολ αρκετά νωρίς στο παιχνίδι όμως βρήκε τα ψυχικά αποθέματα και στο τέλος γύρισε το παιχνίδι τούμπα παίρνοντας ένα τεράστιο τρίποντο.
Δεν θα σταθούμε αποκλειστικά στο χθεσινό ντέρμπι αλλά στη συνολική εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα της Λεμεσού στη φετινή χρονιά. Αρχικά, όσο αφορά τα νούμερα, η ΑΕΛ μετρά μέχρι στιγμής τέσσερις νίκες και μία ισοπαλία έχοντας έτσι 13 βαθμούς συνολικά. Επίσης έχει πετύχει επτά γκολ και δέχθηκε δύο.
Πέρσι τέτοιο καιρό στις πέντε πρώτες αγωνιστικές οι γαλαζοκίτρινοι μετρούσαν δύο ήττες, δύο νίκες και μία ισοπαλία και είχαν επτά βαθμούς. Όσο αφορά τα γκολ είχαν πετύχει μόλις δύο και είχαν δεχθεί τρία.
Όσο αφορά το αγωνιστικό πρόσωπο που παρουσιάζει η ΑΕΛ φέτος, είναι κομμένο ραμμένο δουλειά του Πάμπου. Δηλαδή 11 ποδοσφαιριστές που τρέχουν ασταμάτητα στο γήπεδο, κυνηγούν τις φάσεις, πιέζουν και παλεύουν την κάθε φάση ακόμη και αν είναι χαμένη.
Η ΑΕΛ με τον Πάμπο Χριστοδούλου παρουσιάζεται σαφώς καλύτερη και πολύ πιο μαχητική ακόμη και όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Δεν τα παρατά και παλεύει μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, κάτι που είδαμε να γίνεται και χθες κάτι που έφερε την νίκη απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλο μετά από 3 χρόνια και το γκολ του Μοντέιρο.
Τα πράγματα είναι απλά, ο Πάμπος έφτιαξε μία ανταγωνιστική ομάδα με αρκετά μικρό προϋπολογισμό, και μέχρι στιγμής τα πηγαίνει εξαιρετικά. Ακόμη και όταν το παιχνίδι δεν του βγαίνει δεν διστάζει να αλλάξει πρόσωπα στην εντεκάδα δείχνοντας πως δεν έχει εμμονές.
Γι' αυτό με τον Πάμπο είναι αλλιώς, όπως λένε και οι ΑΕΛίστες εδώ και καιρό.
