Το ότι ο Πάμπος Χριστοδούλου είναι ένας επιτυχημένος προπονητής, δεν χρειάζεται να συζητηθεί.
Η πορεία του σε Δόξα, Ολυμπιακό, ΑΕΛ, Εθνική Ανδρών και ξανά ΑΕΛ… μιλά από μόνη της άλλωστε.
Εξίσου επιτυχημένος είναι στην… ανακάλυψη παικτών. Φτηνοί, άγνωστοι έως και… άγραφοι στην θεωρία που έρχονται στην Κύπρο με χαμηλό κόστος και κάνουν μπαμ. Τέτοιους έφερε στην Δόξα και στην συνέχεια… γέμισε όλες τις άλλες ομάδες με παίκτες που έπαιρναν οι υπόλοιποι από την προσφυγική ομάδα. Τέτοιους στον Ολυμπιακό, τέτοιους και στην ΑΕΛ τόσο στην πρώτη του θητεία, όσο και τώρα στην δεύτερη.
Η μεγαλύτερη μαγκιά όλων όμως, είναι άλλη. Ακόμα πιο σημαντικό απ’ την απόκτηση παικτών άγνωστων σε χαμηλές τιμές, είναι η αξιοποίηση και η… ανάσταση παικτών που θεωρητικά έδειχναν τελειωμένοι. Έχουμε και λέμε…
Με βάση την περσινή τους σεζόν, οι Αϊρόσα, Σιέλης, Σοάρες και Μέσκα δεν ήταν ποδοσφαιριστές για να έχουν θέση σε μια νέα ΑΕΛ που θα έχει πρωταγωνιστικούς στόχους. Τουλάχιστον για τους πολλούς, όχι για τον Πάμπο…
Όχι μόνο τους διατήρησε στο ρόστερ, αλλά βρήκε τον τρόπο να τους… αναγεννήσει και να τους μετατρέψει σε παίκτες εντεκαδάτους και απαραίτητους στην Λεμεσιανή ομάδα. Οι εμφανίσεις που πραγματοποιούν σε σχέση με πέρσι, είναι η… μέρα με την νύχτα και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στον Κύπριο τεχνικό.
Από την μία είναι και θέμα ψυχολογίας, στο οποίο ειδικεύεται και από την άλλη είναι και θέμα τακτικής. Ένας ποδοσφαιριστής που έχει πέντε καλά, αν θες να τα πάρεις, ζητάς αυτά τα πέντε χαρακτηριστικά. Αν του ζητάς δέκα πράγματα (τα πέντε που έχει και άλλα πέντε που ελπίζεις να ανακαλύψει), τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να χάσεις και κάποια από τα… σίγουρα πέντε.
Αυτό βέβαια το γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα ο Πάμπος Χριστοδούλου ο οποίος όσο μάγκας είναι όταν ανακαλύπτει παίκτες όπως οι Μπεμπέ, Βουό, Καρλίτος, Αϊρόσα, Φορτούνα και Σόουζα, άλλο τόσο είναι όταν… επαναφέρει στο προσκήνιο παίκτες όπως οι Σιέλης, Σοάρες και Μέσκα.
