Από τον παράδεισο, στην κόλαση και αντίθετα, κάπως έτσι πήγε το παιχνίδι χθες για την ΑΕΛ απέναντι στη Δόξα. Η ομάδα της Λεμεσού «σπατάλησε» ένα ολόκληρο ημίχρονο αφού δεν ήταν καλή, δεν υπήρχε αυτό το συνεχές πρεσάρισμα από τους ποδοσφαιριστές που συνηθίσαμε με αποτέλεσμα η Δόξα να απειλήσει μερικές φορές την εστία του Ρομό.
Στην επανάληψη όμως είδαμε την ΑΕΛ που ξέρουμε. Μια ομάδα που πίεζε συνεχώς από ψηλά, που έκανε την μία επίθεση μετά την άλλη προσπαθώντας να πετύχει ένα γκολ και μια ομάδα παθιασμένη, τρελαμένη για το τρίποντο με τους ποδοσφαιριστές στο δεύτερο ημίχρονο να κερδίζουν σχεδόν όλες τις μονομαχίες με τους αντιπάλους τους.
Ήρθε και το γκολ του Αρουαμπαρένα με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι και αυτό ήταν, άρχισε ο κόσμος τα τραγούδια πάνω στην κερκίδα που βλέπει την ομάδα του να πηγαίνει από νίκη σε νίκη και να τρελαίνει κόσμο, παρά το γεγονός ότι όλοι στην ΑΕΛ είναι προσγειωμένοι γερά στη γη.
Κάπου εκεί, στο 90’ ο Αϊρόσα έκανε την παράβαση με τον Τιμόθεο Χριστοφή να σφυρίζει την παράβαση και να δείχνει την άσπρη βούλα. Κάπου εκεί πάγωσε ακόμη περισσότερο το ήδη παγωμένο Τσίρειο με όλους στο γαλαζοκίτρινο στρατόπεδο να μην μπορούν να πιστέψουν ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να χάσουν το τρίποντο.
Ο Παουλίνιο ανέλαβε την εκτέλεση, όμως ο Ράφα Ρομό, ο Βενεζουελάνος πορτιέρο των γαλαζοκιτρίνων καλά διαβασμένος και προετοιμασμένος από τον προπονητή τερματοφυλάκων Ανδρέα Μαυρή, έπεσε σωστά, απόκρουσε το πέναλτι και γνώρισε την απόλυτη αποθέωση από τους συμπαίκτες του αλλά και από τον κόσμο που βρέθηκε στην Ανατολική.
Από τη μέρα που επέστρεψε ο Πάμπος στην ΑΕΛ άπαντες άρχισαν να αναπολούν το 2012, αφού βλέπουν ότι υπάρχουν όλα τα συστατικά για να πετύχει και πάλι η συνταγή. Ο Κύπριος τεχνικός έκτισε μια εξαιρετική ομάδα που πάνω απ’ όλα αρνείται πεισματικά να παραδοθεί και να τα παρατήσει. Ε, ήρθε και ο Ρομό χθες να αποκρούσει το πέναλτι του Παουλίνιο, θύμισε Ματίας Ντεγκρά του 2012 και ήρθε το γλυκό κι έδεσε.
