Μετά την ήττα στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα εύκολα μπορεί κανείς να παραθέσει αρκετές αιτίες για το τι πήγε στραβά ή δεν δούλεψε σωστά στην ΑΕΛ και συνέβαλε ώστε να πραγματοποιήσει μια εμφάνιση κατώτερη των προσδοκιών.
Ξέχωρα από την επιδερμική προσέγγιση ότι της έλειπε το πάθος, δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι ο αγώνας κρίθηκε κατά βάση στην μάχη το κέντρου και ειδικότερα στο γεγονός ότι βρέθηκαν σε κακή μέρα μαζικά σημαντικοί ποδοσφαιριστές.
Ένα απλό παράδειγμα αποτελεί η μηδαμινή προσφορά της τριπλέτας του κέντρου με τους Σοάρες, Σόουζα και Μπουένο. Οι πρώτοι δύο χάθηκαν μέσα στα πολλά ανασταλτικά τρεξίματα για την κάλυψη χώρων και αναχαίτιση του Ντα Σίλβα, ενώ ο τρίτος τα «βρήκε μπαστούνια» μη μπορώντας να ανταποκριθεί επαρκώς στο κεφάλαιο τροφοδότηση.
Βλέποντας το πρόβλημα ο Πάμπος Χριστοδούλου προσπάθησε να επέμβει προχωρώντας σε διορθωτικές αλλαγές. Αρχικά έπραξε το αυτονόητο ρίχνοντας στο παιχνίδι τον Πίτι στη θέση του «ανύπαρκτου» Μπλάνκο (έδειξε ανέτοιμος για έναν τέτοιο αγώνα) και στη συνέχεια διαφοροποίησε κάπως τον τακτικό σχηματισμό αντικαθιστώντας τους Μπουένο με τον Γουέλινγκτον. Ως ένα βαθμό η κατάσταση βελτιώθηκε όμως στο χρονικό σημείο της αγωνιστικής ανόδου ήρθε η αποβολή και τότε το ματς πήρε το δρόμο του.
Η ήττα ως προς το στόχο δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Επομένως, αυτό που πλήγωσε περισσότερο είναι ξεκάθαρα η εμφάνιση.
Επειδή δεν υπάρχει ιδιαίτερος χρόνος για περαιτέρω ενδοσκόπηση ήδη η ομάδα διοχετεύει την έμφασή της στο αυριανό ματς κυπέλλου με τον επίσης συμπολίτη Άρη. Σε αυτό το θεσμό διαχρονικά υπάρχει η ανώτατη βλέψη της κατάκτησης του κυπέλλου και σίγουρα δίνεται η ευκαιρία άμεσα για μια νέα αρχή.
