Ό,τι κριτήρια κι αν παραθέσει κανείς, ένας επιθετικός κρίνεται πάντα κατά βάση από την συχνότητα επαφής του με τα δίκτυα. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την περίπτωση Μίκελ Αρουμπαρένα που η βοήθεια του στο τακτικό κομμάτι της ΑΕΛ για πολλούς δεν είναι ικανή από μόνη της να του δώσει υψηλό βαθμό προσφοράς.
Ο πολύπειρος ισπανός επιθετικός έχει καταγράφει αισίως 22 συμμετοχές (18 ως βασικός). Σε αυτή του την παρουσία έχει να επιδείξει 9 γκολ. Ένας αριθμός, δηλαδή, που καταδεικνύει πως αγωνιζόμενος κατά μέσο όρο 70 λεπτά έχει συχνότητα σκοραρίσματος κάθε 173 λεπτά.
Το αν είναι μικρή ή μεγάλη επίδοση 0.4 γκολ για τις μεγάλες ανάγκες της ομάδας είναι αλλού παπά ευαγγέλιο. Το ίδιο επίσης, εάν ταιριάζουν τα χαρακτηριστικά του ως επιθετικός στα αισθητικά κριτήρια του κάθε ενός.
Η αλήθεια είναι πως με τα υπάρχοντα δεδομένα αυτό που στοιχίζει περισσότερο στους «γαλαζοκίτρινους» δεν είναι τόσο η προσφορά του όσο γεγονός πως δεν έχουν βρει (…ακόμη τουλάχιστον) επιλογές για να μοιραστεί το βάρος σκοραρίσματος.
-Χαρακτηριστικά, ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας είναι ο κεντρικός αμυντικός Λαφράνς με τέσσερα γκολ, ενώ με τον ίδιο αριθμό γκολ είναι ο προ καιρού παροπλισμένος Σόυζα.
Με απλά λόγια το επιθετικό πρόβλημα ουδέποτε δεν λύθηκε, oύτε έγκειται στην ευθύνη ενός ποδοσφαιριστή. Πολύ απλά υπήρχε και υπάρχει αφού ουσιαστικά επισκιάστηκε στα μέσα της σεζόν από κάποιες εκλάμψεις (προϊόντος των γκολ που πρόσφεραν οι αμυντικοί).
