Μπορεί να μην εντυπωσίασε η ΑΕΛ στο ντεμπούτο Μπρούνο Μπαλταζάρ ωστόσο πήρε αυτό που καιρό τώρα επιζητούσε στην προσπάθεια δημιουργίας θετικών συνθηκών και δη απαραίτητης ψυχολογίας για την κρίσιμη συνέχεια.
Άσχετα με το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην έκβαση του αγώνα το γρήγορο αριθμητικό πλεονέκτημα ή και ακόμη τον αγχωτικό τρόπο που ήρθε η νίκη, αυτό που μπορεί να κρατήσει κανείς είναι σε κάθε περίπτωση τέσσερα πράγματα.
Το πρώτο σαφώς είναι η προσπάθεια του Πορτογάλου τεχνικού ν’ αλλάξει μεμιάς το τακτικό στιλ της ομάδας κάνοντάς την πιο επιθετική σε σχέση με την Πάμπου Χριστοδούλου εποχή.
Το δεύτερο, το άμεσο βγάλσιμο Σαβανέ από την «αγωνιστική ναφθαλίνη» μετά τις 25 Φεβρουαρίου.
Το τρίτο το διπλό σε μια κατά τεκμήριο παραδοσιακά δύσκολη έδρα όπως είναι το «Αντώνης Παπαδόπουλος».
Τέταρτο, που για πολλούς αφήνει ίσως μεγαλύτερες υποσχέσεις, είναι το πρώτο φετινό γκολ και γενικά η απόδοση του Αντρέα Κυρίακου.
