Οι στόχοι τέθηκαν εξαρχής. Μια δυνατή πορεία με στόχο την έξοδο στην Ευρώπη. Είτε αυτό ήταν μέσω της ευνοημένης θέσης που θα οδηγούσε αυτομάτως στην Ευρώπη μέσω πρωταθλήματος είτε μέσω της κατάκτησης του Κυπέλλου..
Η ΑΕΛ μπήκε δυνατά στην μάχη του πρωταθλήματος, μας ανάγκασε σε ένα βαθμό να λέμε η έξοδος στην Ευρώπη είναι εφικτή. Έλα που όμως όλα ανατρέπονται...
Δεν είναι ότι δεν έχει δυνατότητες φέτος η ομάδα, αλλά ήταν φανερό από την πρώτη στιγμή ότι είχε σημαντικές ελλείψεις σε συγκεκριμένες θέσεις, ιδιαίτερα στη μεσοεπιθετική γραμμή. Δεν είχε το εύκολο γκολ η ΑΕΛ και αυτό στοίχησε αρκετά.
Η ΑΕΛ όπως είπαμε και πιο πάνω στόχευε στο κύπελλο. Κατέβασε τα κεφάλι όμως από το πρώτο κιόλας παιχνίδι κόντρα στην Αγία Νάπα. Ένα παιχνίδι χωρίς να παλέψει, ενας δρόμος χωρίς διάρκεια, ουσιαστικά να αποχαιρετά με κατεβασμένα τα χέρια. Αυτό από την άλλη έδωσε κίνητρο να δοθούν όλα για όλα για την θέση που θα οδηγούσε στην Ευρώπη στο πρωτάθλημα, στην μοναδική πλέον ευκαιρία που είχαν. Πλέον φαντάζει αδύνατο αφού οι πιθανότητες μειώθηκαν αρκετά.
Πριν αρκετές αγωνιστικές η ΑΕΛ είχε την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος και έδειχνε την δυναμική που είχε στα μετόπισθεν. Κάπου στην πορεία αυτή η… ατσάλινη άμυνα έγινε κομμάτια. Στα παιχνίδια που δεν κατάφερε να σκοράρει πρώτη και είδε την αντίπαλη ομάδα να το πράττει, δεν μπόρεσε να αντιδράσει και να φτάσει στην νίκη σε κανένα.
Τέλος αυτό που μιλά από μόνο του είναι τα παιχνίδια ντέρμπι. Με μόλις μία νίκη σε 13 αγώνες, τότε δεν μπορείς να ελπίζεις και σε πολλά…
Όλα αυτά ήταν αρκετά για να καταλάβει κάποιος πως η ΑΕΛ φέτος όσο και να προσπάθησε, δεν είχε τις κατάλληλες βάσεις για να εφαρμόσει του στόχους της σε πράξη. Ακόμη μια χρονιά τελειώνει άδοξα και για αυτό θα πρέπει να βγουν σωστές αποφάσεις για την ΑΕΛ της επόμενης χρονιάς.
