Ανοικτή Επιστολή προς τους ΑΕΛίστες εξέδωσε ένας αγνός φίλος της ΑΕΛ από την ξενιτιά!
Αγαπητέ φίλε/φίλη,
Θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου, με το ποσό που μπορώ να διαθέσω, να δείξω την αγάπη μου για το Ιστορικό Σωματείο της ΑΕΛ. Επειδή είμαι μόνιμα στο εξωτερικό, θα ήθελα σας παρακαλώ να μου αποστείλετε την φόρμα αίτησης για απόκτηση μετοχών.
Παρακάτω, έχω γράψει ένα μικρό κείμενο. Επειδή είναι γραμμένο από ένα απλό οπαδό της ΑΕΛ, ίσως να ευαισθητοποιήσει ακόμα μεγαλύτερο αριθμό φίλων της μεγάλης μας ομάδας.
Θυμάμαι μερικά χρόνια πριν, παιδί δημοτικού, να κρατώ τον πατέρα μου από το χέρι, και να βλέπω κάθε φορά τον ίδιο «κύριο» στην τότε διαμορφωμένη Ανατολική, που χειριζόταν την περιστρεφόμενη ατομική είσοδο. Περιμένοντας με μεγάλη ανυπομονησία στη σειρά, τα τύμπανα και τα συνθήματα από τη Θύρα 3, μου δημιουργούσαν ένα περίεργο αίσθημα στο στομάχι.
Μπαίνοντας επιτέλους στην κερκίδα και ανεβαίνοντας τα σκαλιά που οδηγούσαν στο πάνω διάζωμα της Ανατολικής, ένα άλλο αίσθημα, ακόμα πιο δυνατό διαδεχόταν αυτό που είχα στην είσοδο. Ήταν όλοι εκεί. Παιδιά της δικής μου ηλικίας, έφηβοι, ηλικιωμένοι. Αυτοί που ερχόντουσαν τελευταίοι, γιατί μόλις που είχαν προλάβει να φύγουν από τη δουλειά. Όλοι εκεί, όλη για τον ίδιο σκοπό, όλοι με το ίδιο πάθος και όλοι με τις ίδιες προσδοκίες.
Μεγαλώνοντας, ακόμα και τότε με τη συνοδεία του πατέρα μου, ξεκίνησα να ακολουθώ τη μεγάλη μου αγάπη, αυτό το ιδανικό που πάντα με κυριαρχούσε, και στα εκτός έδρας παιχνίδια. Μπαίνοντας στην κάθε Ανατολική, στο κάθε πέταλο, ήταν και πάλι όλοι εκεί. Ανεξαρτήτου οικονομικής κατάστασης, της κάθε δυσκολίας που κουβαλούσε μαζί της η κάθε εποχή, τα χιλιόμετρα μηδενίζονταν και ο κάθε ένας μας, ήταν και πάλι κοντά στην ομάδα του που τόσο αγαπούσε. Το μαγικό σε όλο αυτό, ήταν που ακόμα και στη δεύτερη κατηγορία, τίποτα δεν είχε αλλάξει. Το κάθε παιδί της Θύρα 3 που μεγάλωσε κρεμάμενο στα κάγκελα της κάθε κερκίδας, ο κάθε μικρός και μεγάλος που με την πιο δυνατή φωνή προσπαθούσε να σπρώξει την ομάδα στη νίκη, ήταν και πάλι στο πλευρό της μεγάλης ιδέας που ονομάζεται ΑΕΛ.
Μέσα από τα χρόνια, έχουμε ακούσει και έχουμε δει πολλά. Έχουμε δει προπονητές που προσπάθησαν, και άλλους που τάχα δεν εγκλιματίστηκαν. Έχουμε δει ολόκληρη κερκίδα μετά το τέλος του παιχνιδιού να χειροκροτεί τους ποδοσφαιριστές για την κάθε προσπάθεια, και άλλοτε, έχουμε ακούσει τους «προπονητές της κερκίδας» να φωνάζουν: «Γιατί τον έφερεν τούτον, γιατί τον έφκαλεν τζιήνον, τζαι γιατί έσχει τον άλλον πας τον πάγκο, γιατί τζαι γιατί.»
Όλα αυτά για μια ομάδα που για να είμαστε ειλικρινής, περισσότερο στις λύπες μας έχει συνηθίσει παρά στις χαρές. Με τίτλους δε μας είχε φορτώσει, και οι περισσότεροι μας, Πρωτάθλημα, πρόσφατα μάθαμε τι σημαίνει. Κύπελο, έχουμε να χαρούμε τόσα χρόνια που ίσα που το θυμάμαι. Κανείς δε φαίνεται να νοιάζεται για αυτά, αφού ανεξαιρέτου θέσης και απόδοσης της ομάδας, ο Αελίστας ήταν και θα είναι πάντα εκεί. Πάντα σε μια κατάμεστη Ανατολική, στο κάθε πέταλο, αναπνέοντας στον ρυθμό της Θύρα 3.
Μέσα από τα χρόνια, το Σωματείο πέρασε καλές και ακόμα πιο πολλές δύσκολες στιγμές. Μια από αυτές τις στιγμές είναι αυτή που διανύουμε τώρα. Ο Πρόεδρος, μας έχει καλέσει όλους να σταθούμε δίπλα στην ομάδα και είναι τιμή και υποχρέωση μας να το πράξουμε. Χωρίς διαφημιστικές καμπάνιες, χωρίς εικόνες που προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν το κοινό με σκοπό να γεμίσουν τα ταμεία, μόνο με μια επιστολή, λίγα λόγια σε ένα χαρτί. Αυτό είναι αρκετό για να ευαισθητοποιήσει τον κάθε Αελίστα.
Ήδη η ανταπόκριση είναι μεγάλη, και κάνει τον κάθε ένα μας περήφανο. Ενωμένοι θα καταφέρουμε και πάλι να είμαστε νικητές και να βοηθήσουμε με κάθε τρόπο το Σωματείο και τη Διοίκηση, για να απελευθερωθούν από το οικονομικό αδιέξοδο. Η κάθε εισφορά είναι μεγάλη, γιατί σημασία δεν έχει ο αριθμός στην απόδειξη είσπραξης, αλλά ο αριθμός των Αελιστών που θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα της μεγάλης τους αγάπης. Της τεράστιας χρυσο-γραμμένης ιστορίας και της ιδέας που ονομάζεται ΑΕΛ.
Η μοίρα το έφερε έτσι, αρκετοί από τον μεγάλο κόσμο της ΑΕΛ, να βρισκόμαστε στη ξενιτιά, για ένα καλύτερο μέλλον. Η καρδιά και το μυαλό όμως βρίσκεται εκεί. Κοντά στην ιστορία της Πόλης. Στην ομάδα που τόσο αγαπάμε, όχι γιατί μας το δίδαξαν στο σχολείο, ή γιατί αυτό έπρεπε να κάνουμε. Με αυτό γεννηθήκαμε, με αυτό ζούμε και αυτό αναπνέουμε. Γιατί ο βρυχηθμός του Λέοντα, ακούστηκε χιλιάδες μίλια μακριά και είμαστε όλοι στο πλευρό της ΑΕΛ.
Γιατί περήφανα προχωράμε μπροστά.
Με εκτίμηση, Δήμος Σταυρινού
