Όπως και αν επιχειρήσει κανείς να σχολιάσει την εμφάνιση της Ανόρθωσης και τι οδήγησε στις νέες απώλειες βαθμών συγκεκριμενοποιείται σ’ ένα δεδομένο, την γενικά μέτρια αγωνιστική εικόνα.
Άρα προτάσσοντας μόνο τη λογική, το θέμα προς συζήτηση είναι ό,τι πάει στραβά άμεσα να διορθωθεί πριν να είναι αργά.
Όταν αίτιο δεν είναι έλλειψη ποιότητας, ο παράγοντας τύχη, ούτε προφανώς το ντεφορμάρισμα ποδοσφαιριστών (…αφού με Ομόνοια ήταν καλή η εμφάνιση), τότε πρέπει να γίνουν πιο βαθιές αναλύσεις για το που οφείλεται πραγματικά το πρόβλημα.
Κάπου εδώ είναι που έρχεται και το μερίδιο ευθύνης της τεχνικής ηγεσίας αφού αν είχε εν γνώσει τι ακριβώς φταίει, θα το είχε λύσει και δεν θα χάνονταν τζάμπα άλλοι δυο βαθμοί.
Συσσωρευμένο άγχος και πίεση: Σίγουρα ο αντίπαλος δεν δημιούργησε πολλούς κίνδυνους, όμως από την στιγμή που ήρθε η νέα απώλεια βαθμών έρχεται να προστεθεί στην σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων.
Όσο και αν ακούγεται οξύμωρο για μια ομάδα όπως η Ανόρθωση, φαίνεται ότι οι υψηλοί στόχοι έχουν συσσωρεύσει άγχος και πίεση σε μερικούς ποδοσφαιριστές. Ένα στοιχείο που ως ένα βαθμό δίνει βαρύτητα σε αυτή την διαπίστωση είναι η αντίδραση μετά το γκολ της ισοφάρισης αφού υπήρχε μια γενική – ατομική επιπολαιότητα, έλλειψη υπομονής και καθαρού μυαλού στην τελική πάσα.
