Σε ακόμη μια εαρινή μεταγραφική περίοδο ο ΑΠΟΕΛ επέλεξε να κινηθεί σε επιλογές ενίσχυσης, γνώριμες ή μικρού ρίσκου, ώστε να διασφαλίσει το ενδεχόμενο αποτυχίας. Μία από τις περιπτώσεις, που είναι σαφώς ενδεικτική, αποτελεί και αυτή του Αντρέα Ορλάντι.
Εννοείται, πως το κατά πόσο θα «δέσει» με το αγωνιστικό πλάνο του Τόμας Κρίστιανσεν και αν θ' αποδειχθεί ιδανική λύση για κάλυψη της νευραλγικής θέσης στην μεσαία γραμμή ο χρόνος θα το δείξει... Πάντως, το μόνο σίγουρο, η απόκτησή του κάθε άλλο παρά τυχαία είναι και ούτε μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως δεν πρόκειται για έναν εξαιρετικής πάστας ποδοσφαιριστή που ίσως αποδειχθεί «κλειδί» στο νέο ευρωπαϊκό και όχι μόνο οδοιπορικό.
Κάπου εδώ μπαίνει στην κουβέντα και το σκεπτικό απόκτησης του... Τ' αγωνιστικά χαρακτηριστικά που διαθέτει είναι ικανά να προσδώσουν τη διαφορά αφού πρόκειται για εξαιρετικό αριστεροπόδαρο τεχνίτη με καλές κινήσεις με ή χωρίς την μπάλα, που πατά περιοχή και έχει επίσης έφεση στην οργάνωση παιχνιδιού.
Άρα με απλά λόγια, δεν μιλάμε για εύρεση ενός νέου Στίλιτς, αλλά για ενός νέου Πίντο (έστω αν λόγω ηλικίας έγερνε περισσότερο ως αμυντικό χαφ) που τόσο πολύ έχει ανάγκη ομάδα.
Όπως και να έχει, εκ πρώτης όψεως ο Ισπανός κρίνεται με θετικό φακό. Έτσι, το κλίμα αποδυτηρίων, η στήριξη προπονητή, η εμπιστοσύνη κόσμου και ο χρόνος συμμετοχής σίγουρα θεωρούνται σημαντικοί παράμετροι για να «επιβεβαιώσει» τις πολύ καλές συστάσεις που τον συνοδεύουν.
