Το σαράκι της προκατάληψης έχει μεγαλώσει σε τέτοιο βαθμό που έφτασε δυστυχώς σε σημείο να φθείρει ακόμη και την κάθε επιτυχία. Μια επιτυχία που δεν χάρισε κανείς αλλά… ήρθε μετά κόπων, ατομικής βελτίωσης και προϊόντος σκληρής δουλείας.
Ένα χειροπιαστό παράδειγμα αποτελεί σε αυτή την περίπτωση και ο ΑΠΟΕΛ που μέσα από τον «μικρόκοσμο του κυπριακού ποδοσφαίρου» αδικείται και αδικεί τον εαυτό του μπαίνοντας σε μια τέτοια διαδικασία.
Να αποδείξει και να δικαιολογήσει τι ένας σύλλογος, με τόσες διακρίσεις, τρόπαια και διαδοχικές επιτυχίες επί Ολυμπιακού, Αστάνα, Γιάνγκ Μπόις. Κατέχει την πρωτιά σε ευρωπαϊκό όμιλο και είναι μπροστά σε μια τεράστια επιτυχία πρόκρισης και αντί αυτού πρέπει ν’ απολογηθεί γιατί έπραξε το αυτονόητο κερδίζοντας φυσιολογικά μια νεοφώτιστη ομάδα.
Με ή χωρίς βαθιά ανάγνωση των χειραγωγημένων παιχνιδιών, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, πως όλο αυτό το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί έχει επιφέρει στο τέλος επικοινωνιακά αντίθετα αποτελέσματα.
Αλήθεια, το ένα γκολ περισσότερο ή λιγότερο είναι κάτι που πραγματικά πρέπει να ενδιαφέρει και αποτελεί την ουσία του προβλήματος;
Αν πραγματικά θέλουμε να έρθουνε καλύτερες μέρες, πρέπει οι αρμόδιοι φορείς και η πολιτεία να δει πιο σοβαρά το ζήτημα.
