Μία από τις πιο υποτιμημένες θέσεις στο ποδόσφαιρο, είναι αυτή των ακραίων μπακ.
Σπάνια ένας πλάγιος μπακ θα ορίσει την μοίρα ενός αγώνα, αφού ούτε γκολ θα σκοράρει συχνά, ούτε πολλές ασίστ θα δώσει, ούτε θα είναι ο παίκτης που θα αποσοβήσει πολλά γκολ.
Όποια ομάδα όμως έχει ποιοτικά άκρα, έχει και ένα επιπλέον συν αφού ένας καλός δεξιός ή αριστερός μπακ που θα ξέρει να επιτεθεί σωστά, θα αποτελεί επιπλέον απειλή, μια απειλή εκτός… προγράμματος για τον αντίπαλο.
Μένοντας στην θέση του δεξιού μπακ, διακρίνουμε μια τεράστια και συνεχόμενη επιτυχία που δείχνει το ΑΠΟΕΛ στην συγκεκριμένη θέση, έχοντας εδώ και πολλά χρόνια σταθερά ποιοτικούς ποδοσφαιριστές.
Τελευταίο παράδειγμα ο Ζίφκο Μιλάνοφ που εδώ και 1,5 χρόνο, απ’ όταν ήρθε στους «γαλαζοκίτρινους» έχει καθιερωθεί και δεν βγαίνει ούτε με… αίτηση από το αρχικό σχήμα. Φουλ μπακ, με καλές κινήσεις, σέντρες ακριβείας και συνεπέστατος στο αμυντικό κομμάτι.
Ο Βούλγαρος διαδέχτηκε τον Μάριο Σέρτζιο που για 4,5 χρόνια είχε… κλειδωμένη την θέση του δεξιού οπισθοφύλακα, συνδυάζοντας τα εξαιρετικά του στοιχεία με τα στημένα «μισό γκολ» που είχε.
Μάλιστα ο Πορτογάλος μπακ δεν είχε και εύκολη αποστολή, αφού έπρεπε να καλύψει το κενό της αποχώρησης ενός άλλου σπουδαίου, του Σάββα Πουρσαϊτίδη με τον Ελλαδίτη άσο για τέσσερις σεζόν να είναι ο απόλυτος άρχοντας της δεξιάς πλευράς στην άμυνα.
Ο «Πούρσα» είχε την δυσκολότερη… κληρονομιά όλων, αφού όφειλε να καλύψει το τεράστιο κενό που άφησε η αποχώρηση του μεγάλου Σταύρου Γεωργίου. Ενός ποδοσφαιριστή που για 5,5 χρόνια… αλώνιζε όλη την πτέρυγα και ήταν από τους πλέον αγαπητούς ποδοσφαιριστές για όσο φορούσε την γαλαζοκίτρινη φανέλα.
