Έγινε πολύς ντόρος γύρω από την μεταγραφή του Αλ-Τάμαρι την περασμένη βδομάδα στο ΑΠΟΕΛ και δικαίως αφού ο Ιορδανός θεωρείται το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας του.
Το ίδιο έγινε και πέρσι όταν το ΑΠΟΕΛ απέκτησε το μεγαλύτερο ταλέντο μιας άλλης χώρας - της Ουγγαρίας. Ο "Μέσι της Ιορδανίας" και ο "Μαραντόνα του Φελκσούτ" έχουν στα 20 χρόνια τους να διαχειριστούν μια τεράστια πίεση που προκύπτει ακριβώς από αυτές τις συγκρίσεις με τους Αργεντινούς "εξωγήινους".
Μπορεί κανένας να μην περιμένει πραγματικά πως ο Αλ-Τάμαρι και ο Σάλαϊ θα πλησιάσουν ποτέ σε τέτοιο εξωπραγματικό επίπεδο αλλά και που γίνεται αυτός ο παραλληλισμός, μόνο κακό τους κάνει.
Στους οπαδούς αρέσουν αυτά... Σίγουρα αρέσει στον ΑΠΟΕΛίστα να έχει στην ομάδα του παίκτες που παραλληλίζονται με Μέσι και Μαραντόνα. Αρέσουν και στους οπαδούς των αντίπαλων ομάδων που περιμένουν στην... γωνία για να τρολάρουν τον κάθε "Μέσι" και "Μαραντόντα" σε κάθε λάθος που θα κάνουν.
Όμως οι αθλητές δεν είναι ρομπότ και δεν μπορούν να μένουν ανεπηρέαστοι. Είναι άδικο για ένα "μωρό" 20 χρονών να φορτώνεται από ΜΜΕ και φιλάθλους την διαχείριση αυτής της πίεσης.
«Ο Μέσι είναι μοναδικός, είναι σπουδαίος και ίσως να μην υπάρξει άλλος. Εμένα δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις και δεν με απασχολούν» είπε στην ιστοσελίδα μας σχετικά ο Αλ-Τάμαρι.
Μέχρι και για παραλληλισμό του Γκρούμπατς (που μόλις τώρα έκλεισε τα 18 του) με τον Μάρκο Φαν Μπάστεν (!!) διαβάσαμε στην Σερβία πριν μερικούς μήνες.
Αυτά "πουλάνε" βέβαια αλλά καλό είναι να κρατάμε και ένα μέτρο. Ο Μέσι και ο Μαραντόνα είναι μοναδικοί. Αντίθετα, η λίστα με τους "Μέσι" και "Μαραντόνα" που χάθηκαν στην πορεία είναι ατέλειωτη και ο βωμός αυτός δεν χρειάζεται άλλες "θυσίες".
