Από την αρχή της σεζόν το ΑΠΟΕΛ παρουσίασε αδυναμίες. Το 2-5 στο ΓΣΠ δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα ή μάλλον η κατάληξη αυτών των αδυναμιών.
Μπορεί ο αποκλεισμός από την Σουντούβα Λιθουανίας, η ήττα από την Φλόρα Εσθονίας, ο αχταρμάς στο Αμμόχωστος απέναντι στον Ερμή, η καλύτερη Σαλαμίνα να ήταν όλα αυτά για τα οποία ζητήθηκε χρόνος, όμως η αλήθεια είναι μία. Η πίστωση δεν γίνεται ποτέ των ποτών… ΔΩΡΕΑΝ. Δείχνεις κάτι, παίρνεις πίστωση, δεν δείχνεις κάτι, εισπράττεις πεντάρα. Έτσι είναι. Το ποδόσφαιρο δεν χαρίζεται σε κανέναν. Για να κερδίσεις έναν αγώνα πρέπει να παίξεις μπάλα. Και το χειρότερο αυτή την στιγμή στο ΑΠΟΕΛ - με την εικόνα που βγάζουν οι γαλαζοκίτρινοι - είναι ότι ακόμα και σε παιχνίδια όπως τα πρώτα τρία στο πρωτάθλημα, χρειάζεται να παίξουν μπαλάρα για να τα κερδίσουν.
Φυσικά δεν το κάνουν, δεν το έκαναν. Ουδείς ασχολείται με τις νίκες επί του Ερμή και της Νέας Σαλαμίνας. Κανένας. Κι΄εδώ που τα λέμε, έτσι πρέπει. Δεν θα ήταν υγιές για ένα κλαμπ του μεγέθους του ΑΠΟΕΛ να έβγαιναν προς τα έξω φράσεις του στιλ… Η ουσία, οι τρεις βαθμοί κτλ κτλ.
Μιλάμε για μια ομάδα που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Κύπρου και αποτελεί αποτυχία η ΜΗ είσοδος σε ευρωπαϊκούς ομίλους. Αποτελεί ΑΠΟΤΥΧΙΑ. Υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες κάθε χρονιά. Το ότι παρουσίασε ο σύλλογος τα τελευταία χρόνια κάνει τον ΑΠΟΕΛίστα να μην είναι ικανοποιημένος μονάχα με την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αυτό μπορεί να είναι λάθος, μπορεί να είναι και σωστό.
Αναφερόμαστε για ομάδα που οι λάθος επιλογές στον πάγκο (είτε αυτές είναι... έλα εσύ, είτε είναι... φύγε εσύ) είναι πολλές και συνεχόμενες.
Ας μην ξεχνάμε τέλος, ότι το ΑΠΟΕΛ έχει χιλιάδες οπαδούς. Χιλιάδες οπαδούς που δεν πάνε στο γήπεδο για συγκεκριμένους λόγους. Υπάρχει αναβρασμός στις τάξεις αυτών κάτι απόλυτα λογικό. Επομένως ότι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει προσεχτικά.
