Όταν στα δύο τρίτα ενός παιχνιδιού είσαι κάτω του μετρίου, δεν μπορείς να έχεις ιδιαίτερες απαιτήσεις. Αυτό έγινε με τον Απόλλωνα, που στο "Δασάκι" ξεκίνησε καλά αλλά έμεινε εκεί και επέστρεψε στην Λεμεσό με άδεια χέρια.
Ο Πέδρο Εμάνουελ κατέβασε μια ομάδα με επιθετικές βλέψεις, που πίεσε από την αρχή και με λίγη περισσότερη προσοχή θα μπορούσε να κάνει το γκολ που θα έφερνε το παιχνίδι στα μέτρα της. Τελικά έγινε ακριβώς το αντίθετο αφού ο εντελώς ακίνδυνος στο πρώτο μέρος Εθνικός, εκμεταλλεύτηκε το λάθος του Βάλε και της αμυντικής γραμμής γενικότερα στο 40', έκανε το 1-0 και έφτιαξε τις ιδανικές προϋποθέσεις για τη μεγάλη νίκη.
Στο δεύτερο μέρος ο Απόλλωνας ρίσκαρε και θα μπορούσε να δεχθεί και τρίτο και τέταρτο γκολ αφού υπήρχαν πολλά κενά στον μεσοαμυντικό χώρο. Η σκέψη ήταν στην γρήγορη ισοφάριση που θα έδινε ελπίδες για την ανατροπή αλλά αντί αυτού, ήρθε και το δεύτερο γκολ που "σκότωσε" το ματς. Απ' εκεί και πέρα ήταν αδύνατο για την Λεμεσιανή ομάδα να βάλει δυο γκολ και να πάρει έστω τον βαθμό, αφού ο Εθνικός αμυνόταν μαζικά και έπαιζε με την ψυχολογία στα ύψη.
Το μόνο που θα μπορούσε να συμβεί, ήταν να γίνει το 2-1 που θα έδινε έστω κάποιες ελπίδες. Όμως οι γαλάζιοι βραχυκύκλωσαν μπροστά στην πολυπρόσωπη και καλά οργανωμένη άμυνα των γηπεδούχων, απείλησαν ελάχιστα και για ακόμα μια φορά πλήρωσαν την αδυναμία στην δημιουργία και το σκοράρισμα, μένοντας πλέον εννέα ολόκληρους βαθμούς πίσω απ' την ΑΕΚ.
