Το βράδυ του Σαββάτου η Ένωση έβαλε φρένο στις συνεχόμενες ήττες, παίρνοντας τον βαθμό της ισοπαλίας στον εντός έδρας αγώνα με την ΑΕΛ. Κακή δημιουργικά, καλύτερη ανασταλτικά αλλά με τις ίδιες παθογένειες η ΕΝΠ…
Οι επιλογές του Καραγεωργίου
Κάτω απ’ τα γκολπόστ ήταν ο Κωνσταντίνου, δεξί μπακ ο Κοσμά, αριστερό μπακ ο Βαλλιάνος και κεντρικό αμυντικό δίδυμο οι Πιερέττης και Σίλβα. Αμυντικό χαφ ο Μπάουμαν, μέσα δεξιά ο Σβόγιτς, μέσα αριστερά ο Φαν Ράνσμπεκ, έξω δεξιά ο Βούκσεβιτς, έξω αριστερά ο Ντίξον και στην κορυφή της επίθεσης ο Μπούντιμιρ.
Διαφοροποίηση στο κέντρο
Ουσιαστικά υπήρχε και νέα διαφοροποίηση στον σχηματισμό της ομάδας. Σε μεγάλο βαθμό έμοιαζε με αυτόν κόντρα στην Δόξα, με ένα προωθημένο ωστόσο υπήρχε αλλαγή στο κέντρο. Απέναντι στην Δόξα υπήρχαν δύο αμυντικά χαφ (Μπάουμαν –Φαν Ράνσμπεκ) και ένας επιτελικός χαφ (Φροξυλιάς) ενώ κόντρα στην ΑΕΛ υπήρχε ένας κλασικός κόφτης που έπαιζε μπροστά από τα στόπερ (Μπάουμαν) και δύο δημιουργικά χαφ (Φαν Ράνσμπεκ – Σβόγιτς). Κατά τ’ άλλα, αλλαγή υπήρχε στον άσο, με τον Γαβριήλ Κωνσταντίνου να παίρνει την θέση του Αμπάρη και τον Σβόγιτς αυτή του Φροξυλιά. Οι υπόλοιποι εννέα ήταν οι ίδιοι που ξεκίνησαν και με την Δόξα.
Ίσως το χειρότερο ημίχρονο
Το πρώτο μέρος, ήταν ίσως το χειρότερο ημίχρονο του φετινού πρωταθλήματος. Κακοποίηση του αθλήματος, με δύο ομάδες να μην μπορούν να αλλάξουν πέραν από τρίτη πάσα. Αμυντικά η Ένωση στάθηκε καλά, δεν είχε ιδιαίτερα προβλήματα και σε αυτό ωφέλεσε η διαφοροποίηση στον άξονα και η χρησιμοποίηση τριών παικτών που μπορούν να αναχαιτίσουν. Γι’ αυτό και από τον κεντρικό άξονα δεν μπόρεσε η ΑΕΛ να δημιουργήσει κάτι αξιόλογο.
Δημιουργικά ανύπαρκτη
Δημιουργικά, η ΕΝΠ ήταν ανύπαρκτη. Ο Ντίξον ήταν φιλότιμος, το πάλεψε αλλά είναι φανερό ότι παίζοντας έξω αριστερά δεν μπορεί να προσφέρει και εκτίθεται. Σβόγιτς και Φαν Ράνσμπεκ προσπαθούσαν να τρέξουν κάθετα με την μπάλα αλλά χωρίς αποτέλεσμα και ο Βούκσεβιτς ήταν καλά κλεισμένος και δεν μπόρεσε να κάνει αισθητή την παρουσία του.
Δυνατό πεντάλεπτο
Το δεύτερο μέρος οι «βυσσινί» ξεκίνησαν επιθετικά. Το κέντρο ανέβηκε πιο ψηλά και το πρέσινγκ είχε λογική προσέγγιση, φτιάχτηκαν 1-2 φάσεις και ήρθε το γκολ από το πέναλτι που κέρδισε ο Μπούντιμρ και το εκτέλεσε εύστοχα ο ίδιος. Η άνεση με την οποία… ρίχνει τον Ντεγκρά, φανερώνει την ποιότητα του Κροάτη, αφού αφενός ο Ντεγκρά είναι γνωστός για τις ικανότητές του και αφετέρου μόλις την προηγούμενη αγωνιστική αστόχησε από τα έντεκα βήματα.
Γκολ και... μπλακ άουτ
Απ’ το γκολ και μετά, το παιχνίδι με την ΑΕΛ θύμισε το παιχνίδι με τον Άρη. Μπλακ άουτ και κυριαρχία από τον αντίπαλο, με λογικό αποτέλεσμα την άμεση ισοφάριση. Οι φιλοξενούμενοι συνέχισαν να κυριαρχούν και να φτιάχνουν τις προϋποθέσεις, έστω και χωρίς να έχουν την μεγάλη ευκαιρία. Με την σειρά της η ΕΝΠ ήταν ξανά ασύνδετη μεσοεπιθετικά, με μοναδικό θετικό το ότι κατάφερε να βάλει στο παιχνίδι της τον Βούκσεβιτς που στο πρώτο μέρος ήταν… αόρατος.
Άργησαν οι αλλαγές
Οι αλλαγές από τον πάγκο άργησαν να γίνουν για να… φρεσκάρει η μεσαία γραμμή και αν ελεγχθεί ο ρυθμός, με την ΑΕΛ να φτάνει στην ανατροπή στο 70’. Εκεί ο Νίκος Καραγεωργίου έκανε την πρώτη του αλλαγή με τον Μπασόφ στην θέση του Φαν Ράνσμπεκ. Κίνηση που έγινε και έφερε κάποιες διαφοροποιήσεις μεσοεπιθετικά, με την Ένωση να… ξαναζωντανεύει, μπαίνοντας ξανά στην περιοχή του Ντεγκρά. Στο 83’ έγινε και η διπλή αλλαγή με τους Παπαδόπουλο και Φροξυλιά, με την ΑΕΛ να οπισθοχωρεί και την Ένωση να κερδίζει μέτρα. Στα τελευταία λεπτά η ΑΕΛ έμεινε με δέκα παίκτες με τον τραυματισμό του Ρομπέρ, η Ένωση πίεσε και κατάφερε να ισοφαρίσει στο 96’ με τον Παπαδόπουλο.
Θύμισε ΑΕΚ
Από το 4-4-2 στο 4-2-3-1 και πλέον στο 4-1-2-3. Είναι το ίδιο ακριβώς σύστημα που παίζει και διαπρέπει η ΑΕΚ Λάρνακας. Χωρίς κλασικό αμυντικό χαφ, με ένα οκτάρι μπροστά από τους στόπερ (Μπόλιεβιτς) και δύο δημιουργικά χαφ (Τομάς – Λαμπάν). Πέραν του προφανές, ότι η ποιότητα των παικτών της ΑΕΚ είναι κατά πολύ ανώτερη, υπάρχει και μια βασική διαφορά η οποία κάνει… μπαμ. Η διαφορά έχει να κάνει με το ότι η μεν ΑΕΚ δουλέυεο το συγκεκριμένο σχήμα από πέρσι, έχοντας κάνει προγραμματισμό με παίκτες που μπορούν να το υποστηρίξουν ενώ στην Ένωση προέκυψε στην πορεία. Έτσι, ενώ η ΑΕΚ έχει πληθώρα εξτρέμ (Τετέ, Μοντέιρο, Εγγλέζου, Κυπριανού και Χατζηγιαννακού) ενώ η Ένωση κανέναν, αφού… χτίστηκε για 4-4-2. Έτσι, ναι μεν στο κέντρο μπορεί να γίνει η δουλειά, στις πτέρυγες υπάρχει θέμα.
Συμμετοχή στα έξι από τα δέκα
Με αυτό τον σχηματισμό, ο Μπούντιμιρ έχει τον άχαρο ρόλο να παίζει με πλάτη και να υποστηρίζει τους μεσοεπιθετικούς που έρχονται από πίσω. Ρόλος που τον ξέρει, αυτό έκανε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του. Απέναντι στην ΑΕΛ σκόραρε το δεύτερο του γκολ ενώ είχε την ασίστ στο γκολ του Παπαδόπουλου. Γκολ και ασίστ είχε ξανά στο παιχνίδι με την Πάφο ενώ συνολικά έχει δύο γκολ και τέσσερις ασίστ. Είναι μέσα στα έξι από τα δέκα γκολ της ομάδας του, ιδιαίτερα ικανοποιητικός απολογισμός.
Το γνωστό θέμα με τους ακραίους
Το θέμα με τους ακραίους χαφ συνεχίζει να… πονά την ομάδα. Βλέπεις ομάδες ίδιου επιπέδου όπως η Πάφος, Δόξα και ο Άρης που έχουν στο ρόστερ τους κλασικά εξτρέμ και καταλαβαίνεις την διαφορά. Με την ποιότητα που έχει στις υπόλοιπες θέσεις η Ένωση, αν υπήρχαν εξτρέμ όπως για παράδειγμα ο Ηλίας Βαττής που έκανε την διαφορά πέρσι, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά. Το θέμα είναι ότι μεταγραφές δεν μπορούν να γίνουν ούτε σήμερα ούτε αύριο αλλά σε δύο μήνες. Μέχρι τότε ο Νίκος Καραγεωργίου θα κληθεί να βρει εκ των έσω τον τρόπο να καλυφθεί η… τρύπα. Από την μία ο Ντίξον ταλαιπωρείται και δεν μπορεί να ανταποκριθεί, από την άλλη ο Βούκσεβιτς χαραμίζεται στα άκρα αφού ναι μεν η ποιότητα του ξεχειλίζει, αλλά δεν έχει έκρηξη στο ένας εναντίον ενός για να δημιουργήσει ρήγματα.
Οι στόπερ
Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ήταν εκ νέου θετικό. Πιερέττης και Σίλβα δεν ευθύνονται στα γκολ που δέχθηκε η ομάδα τους και αν μη τι άλλο ήταν πιο συνεπείς, πιο αποφασιστικοί και πιο ήρεμοι από τον Μέγκαχεντ που έμεινε στον πάγκο. Με την επιστροφή του Μπόζοβιτς, δεδομένα θα πάρει θέση στο αρχικό σχήμα και οι δυο πρώτοι θα πρέπει να… παλέψουν για την θέση στο πλάι του.
Σε μια άλλη εποχή...
Ακολουθεί εκτός έδρας αγώνας με την Νέα Σαλαμίνα. Παιχνίδι εξ’ ορισμού δύσκολο αλλά απ’ αυτά που χρειάζονται οι νίκες για να ανακτηθεί η χαμένη αυτοπεποίθηση. Σε μια άλλη εποχή που η ΑΕΛ θα ήταν διεκδικήτρια του τίτλου, ο βαθμός της ισοπαλίας ίσως και να πανηγυριζόταν ωστόσο με την έως τώρα πορεία της ΑΕΛ, κάθε άλλο παρά επιτυχία είναι το «Χ». μοναδικό θετικό, το πείσμα και η προσπάθεια στο τέλος που έφερε την ισοφάριση και όχι από μόνη της η ισοπαλία.
