Ένα ακόμη σπουδαίο αφιέρωμα από την σελίδα Enosara Paralimni, με πρωταγωνιστή αυτή την φορά τον Λούκα Κόκκινο...
Λούκας Κόκκινος… «Ο Αμορός της Κύπρου…»
Νάτζιη, Γάλλος προπονητής ΕΝΠ 1986-87:
«Ο Λούκας Κόκκινος είναι ο ίδιος με τον Γάλλο άσσο της Μονακό και της Εθνικής Γαλλίας Αμορός. Τέτοιο παιδί με ψυχή και θέληση δεν έχω ξαναδεί…»
Η πιο πάνω δήλωση περικλείει πολλά, με σπουδαιότερη τη διαπίστωση του τότε προπονητή της ομάδας πως ήταν πρωτόγνωρη γι’ αυτόν η ψυχή κι η θέληση που επιδείκνυε ο Λούκας εντός του αγωνιστικού χώρου…
Ο Λούκας Κόκκινος γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 6 Ιουλίου 1965. Όπως όλοι οι νεαροί Παραλιμνίτες εκείνης της εποχής, έτσι κι ο Λούκας είχε όνειρο να αγωνιστεί στην ομάδα του χωριού του, την Ένωση Νέων Παραλιμνίου. Στα δώδεκα του αρχίζει προπονήσεις στα Τσικό της ΕΝΠ. Αφού αγωνίστηκε σε Τσικό και αναπληρωματική ομάδα, την αγωνιστική περίοδο 1984-85 αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Α’ Ομάδα, της οποίας ήταν ένα από τα βασικά στελέχη για αρκετά χρόνια. Ως βασικός για πρώτη φορά αγωνίζεται την τελευταία αγωνιστική της ίδιας περιόδου ως λίμπερο, στο εντυπωσιακό 6-0 με τον Άρη Λεμεσού στο Παραλίμνι.
Αγωνιζόμενος με τον αριθμό 2, συνήθως στο δεξί άκρο της άμυνας, ο Λούκας έδινε πάντοτε τον καλύτερο του εαυτό για την ομάδα μας. Αντιμετώπισε μεγάλα ονόματα εκείνης της εποχής όπως οι Γκόκιτς, Πτακ, Γιάννος Ιωάννου, Πανίκος Ξιούρουππας και πολλούς άλλους, υπό τις «διαταγές» των Πλούσκαλ, Κολοκούδια, Νάτζιη, Ζάτινα, Ντίκερσον, Γέλινεκ και Κέπχαρτ. Σύμφωνα με τον ίδιο ο δυσκολότερος αντίπαλος που αντιμετώπισε στα γήπεδα δεν ήταν άλλος από τον αρχισκόρερ της Ομόνοιας Πανίκο Ξιούρουππα.
Από την περίοδο 1985-86 έως και την περίοδο 1990-91 οι πλείστοι προπονητές του έδιναν φανέλα βασικού. Τελευταίες παρουσίες με την Ομάδα ο Λούκας κατέγραψε στα αρχικά στάδια της περιόδου 1991-92 επί Κέπχαρτ.
Με την αποδέσμευση του Κέπχαρτ ουσιαστικά κλείνει και το κεφάλαιο ΕΝΠ για τον Λούκα Κόκκινο, ο οποίος στα χρόνια της παρουσίας του στην Α’ Ομάδα κατέγραψε περισσότερες από 100 συμμετοχές.
Ο Λούκας «Ζεν Πρεμιέ» δεν υπήρξε ποτέ, πάντοτε όμως έδινε το άπαν των δυνάμεων του για τον μοναδικό στόχο που είχε η Ένωση κάθε φορά που εμφανιζόταν στον αγωνιστικό χώρο. Την Νίκη και μόνον την Νίκη!!!
