Την καλύτερη περίοδο της σύγχρονής ιστορίας της βαίνει η Νέα Σαλαμίνα.
Σε αυτήν τη διαπίστωση μπορούν ν' αποδοθούν αρκετοί λόγοι που δεν συγκεκριμενοποιούνται μόνο στην αγωνιστική επιτυχία με την είσοδο στην πρώτη 6άδα. Μερικοί εξ αυτών, ενδεχομένως και πιο σημαντικοί, είναι η οικονομική-διοικητική σταθερότητα και φυσικά ο επαγγελματισμός σε θέματα που άπτονται του προγραμματισμού.
Παίρνοντας σαν βάση το τελευταίο που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το αγωνιστικό κομμάτι, μετά από χρόνια οι «κόκκινοι» της Αμμοχώστου έχουν πλάνο με ξεκάθαρες κατευθυντήριες γραμμές που χάραξαν γνώστες του αντικειμένου.
Με σταθερή φιλοσοφία, παρά τον περιορισμένο προϋπολογισμό, αποκτήθηκαν ποδοσφαιριστές που η αντικειμενική τους αξία είναι πολύ μεγαλύτερη προσδίδοντας ποιότητα σε όλες τις θέσεις. Συνάμα, στο πρόσωπο του Μακρίεφ βρήκαν τον επιθετικό που ήθελαν και έψαχναν, ενώ ίσως για πρώτη φορά, διαχειρίστηκαν το νεανικό γηγενές στοιχείο αφομοιώνοντας το ως βασικές επιλογές (π.χ Μιχαήλ, Χριστοφή και Κούσουλο).
Ενεργώντας με προνοητικότητα , πριν καλά-καλά ολοκληρωθεί η σεζόν, ανανέωσε εφτά πρωτοκλασάτους του ρόστερ (αποκτήθηκε ο Φροξυλιάς) και την ίδια στιγμή έλυσαν το πρόβλημα αντικατάστασης του Γιάν Ντε Γιόνγκε. Μάλιστα, ο νέος τεχνικός Έουγκεν Νεαγκόε είχε τη δυνατότητα να δει αγωνιζόμενη την ομάδα σε τρία επίσημα ματς ώστε να σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα για το έμψυχο δυναμικό.
Πλέον, γνωρίζοντας ακριβώς που χρειάζεται ή επείγει να ενισχυθεί, δικαιωματικά μπορούν ν' αισιοδοξούν σ' ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο με προοπτική, χωρίς εσωστρέφεια και φυσικά όλα τ' αρνητικά που καθήλωναν το σωματείο σε μετριοπαθείς στόχους ή φιλοδοξίες στο κυπριακό πρωτάθλημα.
