Ένα ντέρμπι, πέρα απ’ τις λεπτομέρειες, κατά βάση κρίνεται στην ομαλή λειτουργία του νευραλγικού χώρου του κέντρου. Είτε στο κεφάλαιο αναχαίτιση, είτε σε αυτό της δημιουργικότητας πάντοτε αποτελεί το «κλειδί» για μια ομάδα αν θέλει να έχει πιθανότητες επιτυχίας.
Στην περίπτωση της Ομόνοιας, από την αρχή κιόλας του ντέρμπι έδειχνε ότι κάτι πήγαινε στραβά πράγμα που αναπόφευκτα επηρέασε τη δυναμική αλλά και γενικά την συνοχή της ομάδας.
Η επιλογή Φλορέσκου - Φυλακτού όπως αποδείχτηκε δεν επέφερε τα ποθητά αποτελέσματα και έτσι μπροστά στο παιχνίδι κατοχής του αντιπάλου το πλάνο πήγε στράφι επιφέροντας γκολ σε καίρια χρονικά σημεία στο α’ μέρος.
Ακολούθως με την είσοδο του Μπεμπέ βελτιώθηκε κάπως η κατάσταση ωστόσο ήταν ήδη αργά αφού τα δυο τέρματα σε συνδυασμό με τις αναγκαστικές αλλαγές και το χαμηλό τέμπο του ρυθμού δημιούργησαν μη αναστρέψιμες συνθήκες.
Τώρα σε ό,τι αφορά την επόμενη μέρα η ήττα ως προς τον στόχο σίγουρα επιφέρει πλήγμα, εντούτοις μιας εξ΄ αρχής, το βασικό ζητούμενο ήταν το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στην κανονική διάρκεια. Έτσι, το κεφάλαιο άμεση επιστροφή στις επιτυχίες πρέπει να θεωρείται αυτονόητη προϋπόθεση.
