Η οπισθοχώρηση της Ομόνοιας για διαφύλαξη του προβαδίσματος δεν έγκειται στην πρόθεση ή τακτική αλλά ξεκάθαρα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης και συσσωρευμένης ανασφάλειας που δημιουργήθηκε λόγω των πολλών παθημάτων στη φετινή περίοδο.
Άρα εάν εξαιρεθούν τα αστάθμητα κεφάλαια όπως νοοτροπία και ποιότητα, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι ακούσια οι ποδοσφαιριστές προχώρησαν σε αυτή την προσέγγιση υπό το φόβο απρόσμενης ισοφάρισης.
Έτσι, από την στιγμή που αυτό το φαινόμενο δεν είναι πρώτη φορά που παρατηρείται, αυτονόητα υποδηλώνει το πόσο δύσκολα μπορεί ν' αλλάξει εν εξελίξει της χρονιάς.
Μολονότι αυτό δεν συνάδει με το εκτόπισμα του συλλόγου και την ιδιοσυγκρασία του κόσμου, το ζητούμενο είναι να περιοριστεί σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο βαθμό.
Κάπου εδώ είναι που μπαίνει στην εξίσωση το στοίχημα της τεχνικής ηγεσίας για το πως πρέπει να δουλέψει ώστε σταδιακά ν' αποβάλει η ομάδα αυτό το νόσημα. Σημαντική βοήθεια σε αυτή την προσπάθεια αποτελούν σε κάθε περίπτωση οι σερί επιτυχίες με ή χωρίς καλές εμφανίσεις.
