H Ομόνοια ανακοίνωσε την απόκτηση του Ματ Ντάρμπισιρ σκορπώντας τον ενθουσιασμό στους οπαδούς της, που βλέπουν στο πρόσωπο του τον επόμενο γκολτζή της ομάδας τους!
Ο Άγγλος ποδοσφαιριστής μπορεί να έφτιαξε το όνομα του αναστατώνοντας τις αντίπαλες άμυνες όμως δεν ήταν πάντοτε επιθετικός! Όπως αποκάλυψε σε φετινή συνέντευξη του στην Dialy Mail στα πρώτα του… δειλά ποδοσφαιρικά βήματα ήταν τερματοφύλακας!
Στην συνέντευξη ο Ματ Ντάρμπισιρ αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στο Τσάμπιονς Λιγκ με τον Ολυμπιακό, την αφιλόξενη Τούμπα, την αγαπημένη του Μπλάκμπερν και τον Άλαν Σίρερ, την κόντρα με τον Φέρντιναντ, καθώς και στο πόσο “μισεί” να μην παίζει βασικός…
Αναλυτικά οι πιο ενδιαφέρουσες ατάκες της αποκαλυπτικής του συνέντευξης:
- Ήσουν πάντοτε επιθετικός;
“Όχι άρχισα ως τερματοφύλακας… Προτεραιότητά μου ήταν να γίνω τερματοφύλακας. Είδα τη φανέλα του Τιμ Φάουλερ της Μπλακμπερν και την αγάπησα τόσο πολύ. Ήταν το πρώτο δώρο που μου αγόρασαν οι γονείς μου. Όμως σύντομα κατάλαβα πως δεν είμαι γεννημένος για τερματοφύλακας όταν μια φορά η μπάλα με κτύπησε στο λαιμό!
Έπαιξα τερματοφύλακας όταν άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο στα 12 με τους φίλους. Δεν ήμουν κάτω από τα δοκάρια για καμία ομάδα. Δεν αποφάσισα να γίνω στράικερ, απλά έβλεπα ποδόσφαιρο και σκέφτηκα να παίζω έξω. Δεν είχα κάποια θέση όμως ήμουν αρκετά γρήγορος ώστε η δασκάλα να μου λέει: “Προσπάθησε να παίζεις μπροστά”!
- Η καλύτερη σου στιγμή στο γήπεδο;
“Να αρχίσω σε ένα παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ. Ήταν ένας από τους λόγους που πήγα στον Ολυμπιακό. Όταν ακούς τη μουσική του Champions League και στέκεσαι με την μπάλα του Τσάμπιονς Λιγκ στο κέντρο είναι απίστευτό!
Δεν το πίστευα πως κάποιος από το Μπλάκμπερν θα έπαιζε ποτέ για τον Ολυμπιακό στο Τσάμπιονς Λινγκ κόντρα στην Μπορντό (στους 16 τον Μάρτιο του 2010). Χάσαμε 2-1 (3-1) όμως πάλι ήταν φανταστικά.
Ακόμα μία στιγμή ήταν όταν σκόραρα για τους Μπλάκμπερν Ροβερς, την ομάδα της πόλης μου κόντρα στην Γουίγκαν. Ήταν το πρώτο γκολ που πέτυχα στην Πρεμιέρ Λιγκ. Φανταστικό συναίσθημα”.
- Υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνεις;
“Σίγουρα υπάρχουν πολλές κακές στιγμές στο ποδόσφαιρο, όμως νομίζω πως όχι. Είμαι ευχαριστημένος με αυτά που έχω κάνει. Θα συνεχίσω να προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ να γίνομαι καλύτερος, όμως έχω μια σπουδαία καριέρα. Δεν μετανιώνω καμία κίνηση που έκανα ως τώρα.
Ίσως αν γύριζα πίσω το χρόνο να μην ερχόμουν σε ρήξη με προπονητές. Ήμουν πάντα ο άνθρωπος που ήθελε να παίζει όσο περισσότερο μπορώ. Όταν δεν παίζω, δεν μου αρέσει να κάθομαι και να μαζεύω τα λεφτά μου. Μου αρέσει να τα κερδίζω.
Όταν δεν παίζω θα κτυπήσω την πόρτα του προπονητή και θα του πω “Έτσι έχουν τα πράγματα; Από την στιγμή που δεν παίζω, να πάω κάπου αλλού; Δεν μπορώ να κάθομαι με τους αναπληρωματικούς στον πάγκο”.
- Ο πιο σκληρός αντίπαλος;
“Είμαι ανάμεσα σε Βίντιτς και Φέρντινάντ. Δεν μπορώ να διαλέξω. Ο Ρίο διάβαζε το παιχνίδι πολύ καλά, ήταν έξυπνος ενώ ο Βίντιτς αν πήγαινες να πάρεις κεφαλιά κυριολεκτικά θα σε διέλυε.
Εγώ κι ο Ρίο είχαμε ένα μικρό τσακωμό στο Ολντ Τράφορντ(το 2007). Σκόραρα, προηγηθήκαμε 1-0, όμως μετά μας διέλυσαν με 4-1 και έχασα την ψυχραιμία μου στην περιοχή”.
- Το λιγότερο αγαπημένο σου εκτός έδρας γήπεδο
“Μπέρνλι. Με κακομεταχειρίζονταν πάντα εκεί μέσα. Σε κάθε παιχνίδι… Όχι ότι με πειράζει, τους δικαιολογώ λίγο. Είναι επειδή ξέρουν πως είμαι οπαδός της Μπλάκμπερν και επειδή έπαιξα και για αυτούς.
Επίσης υπήρχαν πολλά γήπεδα στην Ελλάδα που δεν ήταν και πολύ φιλόξενα μέρη για να παίζεις. Θυμάμαι ότι έπαιξα το πρώτο παιχνίδι μου με τον Ολυμπιακό απέναντι στον ΠΑΟΚ, δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο παθιασμένοι ήταν οι φίλαθλοι. Ήταν απίστευτο.
Οι οπαδοί μας δεν επιτρεπόταν να είναι παρόντες στο γήπεδο, οπότε ήταν όλο το γήπεδο μόνο με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Ήταν απίστευτο, πολύ εκφοβιστικό κάθε στιγμή, ακόμα και αν έχεις συνηθίσει σε αυτή την ατμόσφαιρα. Αν ήταν πιο τρομακτικό από τα γήπεδα στην Αγγλία; Απόλυτα”!
Το αγαπημένο σου τραγούδι στα αποδυτήρια πριν από ένα ματς;
“Δεν έχω κάποιο.. Ακούω οτιδήποτε όμως εκείνη την ώρα συγκεντρώνομαι στο ματς. Ακούω πολλούς να τραγουδούν το τραγούδι του Τζάστιν Μπίμπερ ‘What Do You Mean?”.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου “αμαρτωλό” φαγητό;
“Όταν πάω στο σινεμά επιβάλλεται να τρώω λιχουδιές. Μου αρέσουν τα γλυκά. Αυτός είναι κι ο μόνος λόγος που πάω στο σινεμά που και που. Είμαι ο τύπος που κάνει τον θόρυβο με τα πακέτα!”.
Ο ποδοσφαιρικός ήρωας των παιδικών χρόνων σου;
“Ο Άλαν Σίρερ. Θυμάμαι που παίζαμε κόντρα στην Νιούκαστλ και ανταλλάξαμε φανέλες. Ήταν απίστευτό, όχι μόνο το τι έκανε για την Μπλακμπερ αλλά και για το τι πρόσφερε στο άθλημα. Είναι πραγματικά ένα σπουδαίο παράδειγμα για κάθε νέο παιδί και οποιονδήποτε που θέλει να γίνει στράικερ.
Είναι μίλια μπροστά από όλους στα στατιστικά ως σκόρερ. Κυριολεκτικά μπορούσε να σκοράρει από παντού. Θα έκανε ένα άγγιγμα και θα σούταρε από παντού, στον αέρα, στο έδαφος, μέσα κι έξω από τα τετράγωνα, ήταν υπέροχος”.
Αν είχες τη δύναμη τι θα ήταν ένα πράγμα που θα μπορούσες να αλλάξεις στο ποδόσφαιρο…
“Αυτό που είναι τα πάντα στο ποδόσφαιρο είναι οι οπαδοί. Είναι τα πάντα. Ο τρόπος που είναι τα πράγματα στην Πρέμιερ Λιγκ τώρα, κάνει το ποδόσφαιρο πιο ενδιαφέρον κάθε σεζόν. Οπότε τώρα δεν θα άλλαζα κάτι.
Σίγουρα αν δεν υπήρχαν οφσάιντ θα ήταν φανταστικό γιατί δεν θα χρειαζόταν να κάνεις όλο αυτό το τρέξιμο, αλλά όχι δεν θα το άλλαζα ούτε αυτό. Είναι ένα σπουδαίο άθλημα”.
Η πιο ντροπιαστική στιγμή στο ποδόσφαιρο…
“Το να χάνεις ένα πέναλτι δεν είναι καλό. Είναι φριχτό για να είμαι ειλικρινής. Έπεσα, σκόνταψα σε μπαλιές, έχασα σουτ, έχασα σε κενή εστία όμως θα έλεγα πως το χειρότερο είναι να αποβάλλεσαι. Είναι ντροπιαστικό και απογοητεύεις όλη την ομάδα σου.
Αποβλήθηκα μία φορά. “Κρέμασα” τον κίπερ μετά το σφύριγμα του διαιτητή-δεν τον άκουσα και νόμιζα ότι σκόραρα. Όταν γύρισα το κεφάλι μου είδα τον ρεφ να με κιτρινίζει. Και μετά ήρθε η δεύτερη κίτρινη όταν έκανα τάκλιν στον στράικερ. Και ξέρεις πως είναι οι ξένοι διαιτητές. Ένα άγγιγμα και ο παίκτης κυλάει στο έδαφος.
Δεν θες να ξέρεις πότε έγινε. Ήταν στο πρώτο μου ξεκίνημα στο Τσάμπιονς Λιγκ, στο Μπορντό… Ήταν το αποκορύφωμα αλλά και η χειρότερη στιγμή της καριέρας μου”.
Με ποιον παίκτη της Ιστορίας θα ήθελες να παίξεις συμπαίκτης…
“Θα λάτρευα να παίζω με τον Σίρερ. Θα κέρδιζε όλες τις κεφαλιές. Θα έκανα όλο το τρέξιμο για εκείνον και το δέσιμο θα ήταν τέλειο. Οπότε σίγουρα με τον Άλαν Σίρερ, με τη φανέλα της Μπλακμπερν φυσικά”.
