Μπορεί το χθεσινό παιχνίδι με την Μπάναντς να μην προσφέρεται για πολύ σοβαρές εκτιμήσεις, αφενός λόγω της δυναμικής του αντιπάλου και αφετέρου λόγω της ανετοιμότητας της Ομόνοιας, όμως είδαμε στην πράξη σκηνές από το… μέλλον.
Το βραχυπρόθεσμο μέλλον της Ομόνοιας, τουλάχιστον για όσο καιρό ο προπονητής της, Τζον Κάρβερ έχει την συγκεκριμένη τακτική στο μυαλό του.
Ο Άγγλος τεχνικός, παρέταξε την ομάδα του με το αναμενόμενο 4-4-2. Κάτω απ' τα γκολπόστ ήταν ο Παναγή, δεξί μπακ ο Καρλίτος, αριστερό μπακ ο Μαργκάσα και κεντρικό αμυντικό δίδυμο οι Όρσουλιτς και Παντελιάδης. Αμυντικά χαφ οι Φυλακτού και Φλορέσκου, δεξί χαφ ο Μπαντιμπάγκα, αριστερό χαφ ο Χριστοφή (Αγκάγιεφ) και επιθετικό δίδυμο οι Σιέρινταν και Ντάρμπισαϊρ.
Ο συγκεκριμένος σχηματισμός έχει (όπους και οι υπόλοιποι) θετικά και αρνητικά. Ένα 4-4-2 για να λειτουργήσει, θα πρέπει να δουλέψουν πολύ τα άκρα. Με δεδομένο ότι υπάρχουν δύο στον κεντρικό άξονα (Φλορέσκου – Φυλακτού), οι πιθανότητες να υπάρχει κυριαρχία στον συγκεκριμένο χώρο είναι λίγες όταν ο αντίπαλος έχει τρεις, όταν παίζει με ένα 4-3-3 για παράδειγμα.
Ως εκ τούτου, όλο το… ζουμί είναι οι πτέρυγες. Τα ακραία μπακ επιβάλλεται να ανεβαίνουν ψηλά, να είναι φουλ μπακ και ανά πάσα στιγμή να μπορούν να γίνουν εξτρέμ κάνοντας το overlap. Και οι ακραίοι χαφ, οι οποίοι δεν είναι εξτρέμ αλλά χαφ, παίζουν περισσότερο στην γραμμή και λιγότερο με διαγώνιες κινήσεις προς την αντίπαλη περιοχή.
Με δεδομένο και το ότι σχεδόν πάντα θα είναι δύο ποδοσφαιριστές στην περιοχή του αντιπάλου, θα υπάρχουν πολλές σέντρες από τα άκρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα είναι ο μοναδικός τρόπος ανάπτυξης. Θα είναι όμως ένας συνηθισμένος τρόπος, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι στα αντίπαλα… τετράγωνα θα υπάρχουν δύο ικανότατοι κεφαλοσφαιριστές, όπως οι Σιέρινταν και Ντάρμπισαϊρ.
Κάπως έτσι ήρθε και το γκολ της νίκης, με τον Καρλίτος να ανεβαίνει, να βλέπει την κίνηση του Άγγλου και να σεντράρει σημαδεύοντας το κεφάλι του.
