Με ένα διαφορετικό τρόπο παρέταξε την ομάδα του στο παιχνίδι με τον Εθνικό ο Τζον Κάρβερ.
Ο τεχνικός της Ομόνοιας προχώρησε σε τέσσερις αλλαγές σε σχέση με το παιχνίδι κόντρα στην Δόξα, ωστόσο η μεγαλύτερη διαφορά δεν ήταν τα πρόσωπα αλλά η διάταξη και η τακτική.
Μετά το 4-4-2 των φιλικών προετοιμασίας και κάποιων Ευρωπαϊκών παιχνιδιών αλλά και το 4-2-3-1 απ’ την στιγμή που μπήκε ο Κλέιτον στην ομάδα, στο παιχνίδι στο «Δασάκι» ο Άγγλος κόουτς επέλεξε ένα 4-3-3, με την διαφορά να έχει να κάνει με την παρουσία τριών ανασταλτικών χαφ και την απουσία δεκαριού (Κλέιτον).
Η αλλαγή αυτή στον κεντρικό άξονα, άλλαξε και σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο ανάπτυξης της ομάδας. Όταν υπάρχει ο Κλέιτον ή κάποιος άλλος επιτελικός χαφ, η μπάλα δεδομένα θα περάσει και από τα πόδια του πριν… φύγει για τους μπροστινούς. Οι αμυντικοί την ανεβάζουν στους κόφτες, αυτοί στο δεκάρι και ακολούθως αυτός έχει την ευθύνη για να ψάξει τον σέντερ φορ και τους εξτρέμ. Γι’ αυτό και σε τέτοιες περιπτώσεις, υπάρχει περισσότερο κράτημα μπάλας, περισσότερες κοντινές πάσες και πιο αργή ανάπτυξη.
Με την επιλογή του 4-3-3 και με τριάδα στην μεσαία γραμμή τους Μαργκάσα, Φλορέσκου και Τουρέ, τρεις ανασταλτικούς χαφ δηλαδή, η λογική ήταν διαφορετική. Όταν γίνονταν κάτοχοι μπάλας, έβλεπαν με την… μια τις κινήσεις των μπροστινών, δοκιμάζοντας μπαλιές στην πλάτη της άμυνας για να εκμεταλλευτούν την ταχύτητά τους, σε ένα πιο άμεσο παιχνίδι.
