Και τι δεν έχει ακούσει ο Τζον Κάρβερ, απ’ την πρώτη ημέρα της πρόσληψης του απ’ την Ομόνοια.
Από τις πρώτες προπονήσεις, από τα πρώτα φιλικά, από τα πρώτα επίσημα σε Ευρώπη και Κύπρο, άλλες φορές δικαιολογημένα και άλλες φορές υπερβολικά σχόλια συνόδευαν τον Άγγλο τεχνικό.
Ο Κάρβερ έκλεισε τα αυτιά του, προστάτευσε την ομάδα του, δεν άφησε την αρνητική έως και ισοπεδωτική ώρες ώρες κριτική να επηρεάσει την διαδρομή της και να… λοξοδρομήσει απ’ την πορεία της. Και έκανε κάτι που ελάχιστοι προπονητές το κάνουν σε μια καινούργια ομάδα, σε μια καινούργια χώρα, σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Κάθε προπονητής έχει τις αρχές του, τις τακτικές που συνηθίζει να εφαρμόζει στις ομάδες του. Δεν είναι και λίγοι αυτοί που κατηγορούνται ως… κολλημένοι σε αυτές. Ο προπονητής της Ομόνοιας είναι ακριβώς το αντίθετο και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που η ομάδα του από το ναδίρ βρέθηκε στο ζενίθ μέσα σε λίγες εβδομάδες! Έχουμε και λέμε…
Μιλώντας για συστήματα και διατάξεις, τα έχει δοκιμάσει σχεδόν όλα! Ξεκίνησε με 4-4-2 με την τετράδα των χαφ στην ευθεία. Συνέχισε με 4-2-3-1 με τον Κλέιτον σε ελεύθερο ρόλο, το γύρισε σε 4-3-3 με τρία κεντρικά χαφ χωρίς δεκάρι και δύο κλασικά εξτρέμ, είδε τα εξτρέμ είτε να μην αποδίδουν είτε να υπάρχουν τραυματισμοί και έπαιξε με τον Σιέρινταν αριστερά και πλέον, επανήλθε στο 4-4-2 αλλά με ρόμβο στην μεσαία γραμμή, με ένα αμυντικό χαφ, ένα επιτελικό χαφ και δύο εσωτερικά χαφ, χωρίς ακραίους μέσους που να παίζουν στην γραμμή. Πότε με δύο κλασικά σέντερ φορ (Ντάρμπισαϊρ – Σιέρινταν) και πότε με ένα φορ (Ντάρμπισαϊρ) και έναν περιφερειακό για καλύτερη κίνηση στον χώρο (Χριστοφή).
Πάμε και στα πρόσωπα. Στην άμυνα δοκίμασε κάθε πιθανό και απίθανο συνδυασμό! Δεξιά αρχικά τον Καρλίτος και στην συνέχεια τον Κωνσταντινίδη. Αριστερά απ’ τον Παντελιάδη στον Μαργκάσα κι απ’ εκεί στον Σοϊλέδη και στα στόπερ, απ΄το δίδυμο Νασιμέντο – Όρσουλιτς, ακολούθησαν οι Παντελιάδης, Βύντρα, Φλορέσκου και Καρλίτος.
Στην μεσαία γραμμή επίσης. Από δίδυμα όπως οι Φλορέσκου – Φυλακτού, συνέχεια με τον Τουρέ να προστίθεται, τον Μαργκάσα σταδιακά να φεύγει από αριστερά και να καθιερώνεται στον κεντρικό άξονα, στην πορεία να μπαίνει στην ομάδα και ο Κατελάρης ενώ σε σχήματα με επιτελικό χαφ, υπήρχε και ο Κλέιτον.
Στην επίθεση, σταθερή αξία ο Ντάρμπισαϊρ είτε μόνος είτε με παρέα. Πότε τον Σιέρινταν, πότε τον Χριστοφή. Όταν είχε σχήμα με εξτρέμ, υπολόγιζε τον Αγκάγιεφ, πήρε χρόνο και ο Κύπρου ενώ αξιοποίησε και τον Ρουσιά στα Ευρωπαϊκά παιχνίδια, πριν τραυματιστεί και μείνει καιρό εκτός.
Όπως δεν ήταν ο χειρότερος προπονητής όταν ήρθε, δεν έγινε ξαφνικά τώρα ο καλύτερος. Είναι ένας καλός, ένας κανονικός προπονητής και έχει το χάρισμα να βλέπει, να αξιολογεί, να μεταλλάσσει την ομάδα του και σταδιακά να την βελτιώνει. Και μάλιστα δεν… κωλώνει να αφήσει παίκτες στον πάγκο που στο παρελθόν ήταν κομβικοί, αν κρίνει ότι υπάρχουν άλλοι να υπηρετήσουν καλύτερα τις ανάγκες που γεννούνται μέσα από τις νέες του ιδέες. Ιδανικά τα παραδείγματα των Αγκάγιεφ, Κλέιτον, Χριστοφή και Σιέρινταν. Όπως επίσης, δεν έχει πρόβλημα να αποδεχθεί ότι κάποιοι ποδοσφαιριστές που ήρθαν με μεγάλες προδιαγραφές, δεν μπορούν να αποδώσουν (πχ Νασιμέντο) και να βρει τον τρόπο να καλύψει το κενό εκ των έσω (Φλορέσκου).
Όλα αυτά σε συνδυασμό με το πόσο επικοινωνιακός κει ευχάριστος είναι όταν μιλάει, καθιστούν τον Τζον Κάρβερ ως μια ιδιαίτερη παρουσία στο ποδόσφαιρο μας. Το αν θα πετύχει ή αν θα αποτύχει στην Ομόνοια, κανείς δεν το ξέρει. Αυτό που (πλέον) ξέρουμε είναι ότι, ακόμα κι αν αποτύχει θα το κάνει παλεύοντας και ψάχνοντας τρόπους να βελτιώσει την ομάδα του μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Απλά φέρτε στο μυαλό σας την Ομόνοια που είδαμε στα πρώτα παιχνίδια της χρονιάς με Μπάνατς σε Ευρώπη και με Ερμή, Αναγέννηση και Δόξα στο πρωτάθλημα και συγκρίνετε την με την Ομόνοια που είδαμε την Κυριακή κόντρα στην ΑΕΚ. Εύκολα θα καταλάβετε την διαφορά…
