Όταν οι φίλοι της Ομόνοιας άκουσαν μια ώρα πριν το ντέρμπι την 11άδα των πράσινων , οι περισσότεροι πάγωσαν με τις επιλογές του προπονητή τους.
Η χρησιμοποίηση του Φυλακτού στον χώρο της μεσαίας γραμμής μαζί με τον Φλορέσκου έδωσε ελευθερία κινήσεων στον Απόλλωνα (υπεροχή στην ταχύτητα και κυκλοφορία μπάλας) και η επιλογή του Καρλίτος αντί του Όρσουλιτς είχε σαν αποτέλεσμα μια ανισορροπία στα μπακ των πράσινων, με την Ομόνοια να χάνει ένα ολόκληρο ημίχρονο όπου το συγκρότημα του Σοφρώνη Αυγουστή είχε την υπεροχή και τον ρυθμό του αγώνα.
Οι αλχημείες του Τζον Κάρβερ διορθώθηκαν εν μέρει με την είσοδο του Φάνου Κατελάρη στον χώρο του κέντρου. Ο θηριώδης μέσος έδωσε ενέργεια στον άξονα της Ομόνοιας με τους πράσινους να αντιστρέφουν τα δεδομένα και να υπερτερούν στο β’ ημίχρονο. Όταν όμως οι λεπτομέρειες ενός αγώνα δεν έρχονται με το μέρος σου, τότε μοιραία θα δεχθείς την ήττα και η Ομόνοια δεν πάτησε στις ευκαιρίες , με αποτέλεσμα να πληγωθεί από την μοναδική σοβαρή επίθεση του Απόλλωνα στο φινάλε.
Ο Τζον Κάρβερ μπορεί να νιώθει πληγωμένος από την κριτική που δέχεται, όμως θα πρέπει να κάνει την δική του αυτοκριτική για τα λάθη του, τόσο στις επιλογές παικτών όσο και στο διάβασμα κατά τη διάρκεια των αγώνων. Κι εκεί φαίνεται να υπάρχουν κάποια θέματα.
Όταν αποσύρεις τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος ο οποίος στην μισή ευκαιρία αποδεδειγμένα θα την κάνει γκολ, όταν επιλέγεις να χρησιμοποιείς ποδοσφαιριστές που δεν έχουν σταθερά καλή εικόνα και ουσιαστικά δεν βοηθούν το πλάνο σου, τότε μάλλον θα πρέπει να γίνει πρώτα ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ και μετά να έρχεσαι σε αντιπαράθεση με τον κόσμο. Και ο κόσμος είναι αυτός που θα κρίνει τόσο τους ποδοσφαιριστές όσο και τον προπονητή που κάθεται στον πάγκο της ομάδας του.
