Ο θεσμός του Κυπέλλου είναι ο ρεαλιστικός στόχος που μπορεί να κυνηγήσει για διάκριση η Ομόνοια.
Και εξακολουθεί να είναι χάρις στον Ματ Ντάρμπισαϊρ και το γκολ του στο παιχνίδι Κυπέλλου με τον Εθνικό στο «Δασάκι», στον χρόνο των καθυστερήσεων. Η χαρά της πρόκρισης είναι δεδομένη, ο προβληματισμός για την εμφάνιση και την διαχείριση του αγώνα επίσης δεδομένος.
Κάποιος αισιόδοξος που θα δει το ποτήρι μισογεμάτο, θα μιλήσει μόνο για την αντίδραση που έδειξε η Ομόνοια μετά το γκολ που δέχθηκε, για την πίεση που άσκησε έστω και χωρίς να δημιουργεί ορθολογικές επιθέσεις.
Ωστόσο, την δεδομένη χρονική στιγμή το μισοάδειο ποτήρι δείχνει να υπερτερεί. Ο τρόπος που μπήκε στο παιχνίδι η Ομόνοια και προσπάθησε να το διαχειριστεί αποδείχτηκε εντελώς λανθασμένος. Παθητική μέσα στο γήπεδο, χωρίς ουσία απ’ την μέση και μπροστά, φλύαρη κατοχή και σημάδια ομάδας που θέλει απλά να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα, χωρίς να νοιάζεται για να σκοράρει. Σε ένα παιχνίδι που αν σκόραρε πρώτη, ο Εθνικός θα έπρεπε να σκοράρει δύο φορές για να προκριθεί και που σε μεγάλο βαθμό θα… τελείωνε την πρόκριση.
Και δεν ήταν θέμα ποιότητας ή μέρας των ποδοσφαιριστών, αφού αυτό φάνηκε απ’ το επόμενο λεπτό του τέρματος του Εθνικού, όταν και ξαφνικά άρχισαν να βγαίνουν κάποιες συνεργασίες και να φτάνει κοντά στην περιοχή του Μπογκαντίνοφ με αξιώσεις. Κάτι που δεν έγινε σχεδόν ποτέ όσο το παιχνίδι ήταν στο 0-0…
Σίγουρα το σχόλιο του Τζον Κάρβερ, ότι τα παιχνίδια Κυπέλλου είναι διαφορετικά και κυνηγάς την πρόκριση και όχι αν έπαιξες καλά, είναι μια πραγματικότητα. Άλλη μια τέτοια όμως είναι ότι όσο πλησιάζει προς το τέλος του ο θεσμός και λιγοστεύουν οι ομάδες, οι αντίπαλοι θα είναι πιο δυνατοί. Και αν κόντρα στον Εθνικό… λυτρώθηκε στο φινάλε, απέναντι στον επόμενο (ή και τους επόμενους) αντιπάλους ίσως να μην είναι αρκετό ένα γκολ στις καθυστερήσεις…
