Τόσο κακός σχεδιασμός έγινε το καλοκαίρι στην στελέχωση της άμυνας της Ομόνοιας που πραγματικά με τίποτα και κανείς δεν μπορεί να επουλώσει το πρόβλημα εν εκτάσει της σεζόν.
Σε μια τόσο νευραλγική θέση όπως είναι στο κέντρο της άμυνας που αποτελεί την ΝΟ1 σε ανάγκες από κάθε άλλη λόγω τιμωριών ή αναπάντεχων τραυματισμών, είναι απορίας άξιον πως ξεμένει κάθε λίγο και λιγάκι από επιλογές.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε και το παιχνίδι με την ΑΕΛ που η ομάδα ουσιαστικά κλήθηκε μετά την αναγκαστική αλλαγή Άρνασον ν’ αγωνιστεί χωρίς φύση κεντρικό αμυντικό. Επομένως, πάλι μη έχοντας διαθέσιμες λύσεις έκλεισε τις ήδη μεγάλες αδυναμίες με την μετατόπιση ποδοσφαιριστών από τον άξονα (κλασικό παράδειγμα που έγινε πολλές φορές με Φλορέσκου και Καρλίτος).
Κάπως έτσι σε αυτή την κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος το πρόβλημα αντί να περιοριστεί μεγεθύνεται σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό.
Πλέον ενόψει της ερχόμενης αγωνιστικής δημιουργείται τεράστιο ενδιαφέρον για το αν θα προλάβουν να τεθούν στη διάθεση της τεχνικής ηγεσίας οι Βύντρα και Άρνασον αφού το γεγονός ότι δεν το πλήρωσε με την ΑΕΛ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν συμβεί την ερχόμενη αγωνιστική ΑΕΚ.
