Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θα συμφωνήσουν ότι η Ομόνοια δεν εντυπωσίασε στο ντέρμπι με την ΑΕΛ.
Για την ακρίβεια, όχι απλά δεν εντυπωσίασε, αλλά ούτε καν ικανοποίησε, αφού οι φάσεις που έφτιαξε ήταν ελάχιστες και προϊόν ατομικών προσπαθειών κι όχι μέρος κάποιας ορθολογικής ανάπτυξης. Αυτό είναι το ένα, το οποίο είναι δεδομένο αλλά υπάρχει και ο… αντίλογος ο οποίος έρχεται κόντρα στην αγωνιστική της παρουσία.
Αυτό έχει να κάνει με το πάθος και την αυταπάρνηση που έδειξαν οι ποδοσφαιριστές, σε ένα παιχνίδι που πριν και κατά την διάρκεια όλα ήταν… μαύρα.
Προερχόταν από δύο σερί ήττες, δεν είχε σκοράρει σε κανένα από τα δύο παιχνίδια, πριν από το παιχνίδι τραυματίστηκε ο ένας βασικός στόπερ (Βύντρα) και στο ξεκίνημα ο άλλος βασικός στόπερ (Άρνασον), με αποτέλεσμα να… βγάλει το παιχνίδι με κεντρικό αμυντικό δίδυμο δύο κόφτες (Φλορέσκου – Κατελάρης).
Ακόμα και όταν η ΑΕΛ ισοφάρισε και έδειχνε να έχει με το μέρος της το μομέντουμ, οι ποδοσφαιριστές του Άκη Ιωακείμ όχι μόνο δεν τα παράτησαν αλλά συνέχισαν να παλεύουν, έστω και με κάπως ανορθόδοξο τρόπο.
Στο τέλος της ημέρας η νίκη είναι το μοναδικό ουσιαστικό που μπορούσε να παρέχει ο αγώνας αφού με οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα η 4η θέση θα ήταν απομακρυσμένη. Αυτός είναι και ο δρόμος για τα επόμενα παιχνίδια, μιας και λίγα μπορούν να αλλάξουν στα τελευταία πέντε ματς της χρονιάς. Πάθος, θέληση, αυταπάρνηση και όλα μπορούν να συμβούν…
