Ότι και να πεις σ΄ένα οπαδό του οποίου η ομάδα δέχτηκε γκολ στο 90χίλια είναι λίγο… Δεν θα το καταλάβει και δω που τα λέμε δεν τον αδικεί κανείς.
Η απογοήτευση είναι εκεί μετά την απώλεια ενός μεγάλης νίκης στην Ομόνοια. Ειδικά με τον τρόπο που ήρθε. Είναι έντονη η άποψη στις τάξεις των Ομονοιατών ότι στο τέλος κάτι πάντα θα γίνεται… Απώλεια της συγκέντρωσης για μια στιγμή, ένα λάθος του τερματοφύλακα, μια λάθος απομάκρυνση. Και όλα στοιχίζουν!
Δεν ήταν ποτέ τυχερή η Ομόνοια με την έννοια του να μην πληρώσει ένα από αυτά τα λάθη. Μετά το ματς με τον Ολυμπιακό λοιπόν, στο ίδιο γήπεδο, στο ίδιο περίπου στάδιο του αγώνα, το τριφύλλι βλέπει την μπάλα να πηγαίνει στα δίκτυα και με το κλείσιμο του ματιού οι τρεις βαθμοί γίνονται ξαφνικά, ΕΝΑΣ.
Τα… προχωράμε, σηκώνουμε κεφάλι και δεν απογοητευόμαστε είναι μεν μια σωστή προσέγγιση της πράσινης πραγματικότητας ωστόσο επειδή στο ποδόσφαιρο, ειδικά το κυπριακό, η υπομονή εξαντλείται μπορεί και σε λιγότερο από 45 λεπτά, πρέπει βρεθεί μια λύση… Θα μου πείτε, τι μπορεί να πει κανείς όταν ένα ματς εξελίσσεται όπως αυτό το απόγευμα του Σαββάτου…
Την λύση αυτή στις… “πράσινες αυτοκτονίες” θα την βρουν στο Ηλίας Πούλλος και πιστεύω ότι οι άνθρωποι εκεί, τεχνικό επιτελείο, παίκτες είναι ικανοί με την στήριξη της διοίκησης για το πετύχουν αυτό.
Από κει και πέρα τον παράγοντα τύχη δεν μπορείς να τον προσδιορίσεις, το σίγουρο όμως είναι ότι δεν μπορεί σε μια χρονιά να είναι 100% εναντίον σου.
