Δεν μπορεί σε μια σεζόν μια ομάδα να πάει τρένο… Εκτός αν είναι η Μπαρτσελόνα ή παίζει μόνη της. Το φετινό επίτευγμα της Μπαρτσελόνα μιας και την πιάσαμε στο στόμα μας είναι κάτι εντυπωσιακό και οφείλεται πέραν βεβαίως από την ποιότητα των παικτών της, στον προπονητή ο οποίος προσπαθεί να βάλει κάποια απλά στοιχεία στον τρόπο παιχνιδιού της. Ακόμα κι΄αυτή όμως κάνει γκέλες... κάποτε.
Συνεχίζοντας με το πρώτο σκέλος της πιο πάνω παραγράφου…
Είναι λογικό να υπάρξει η λεγόμενη κοιλιά σε πολλές ομάδες κατά τη διάρκεια μιας ποδοσφαιρικής σεζόν. Ανεπιθύμητα αποτελέσματα τα οποία σε περίπτωση που συνεχιστούν για ένα, δύο ή τρεις βδομάδες λαμβάνονται μέτρα τα οποία αφορούν σχεδόν πάντα τον προπονητή. Από εκεί και πέρα όμως, ότι κι΄αν αποφασίσει η όποια διοίκηση της όποιας ομάδας, μετράει η αντίδραση. Τι γίνεται δηλαδή στην συνέχεια. Αντίδραση και επαναφορά στις… ράγες σημαίνει χαρακτήρας, σημαίνει μέταλο νικητή, σημαίνει νοοτροπία μεγάλης ομάδας. Κατά την άποψη μας η Ομόνοια - που είναι μια μεγάλη ομάδα έχει χάσει την νοοτροπία του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού.
Από την αρχή της σεζόν στράβωσε το πράγμα και παρόλο που υπήρχε χρόνος δεν ίσιωσε ποτέ. Έτσι έφτασε σ΄αυτή την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα. Να είναι στην έκτη θέση και αγωνιστικά… αδιάφορη.
Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι έχουν συμβεί 187 γεγονότα από το καλοκαίρι ως σήμερα. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η Ομόνοια όφειλε να αντιδράσει. Κι΄αν το κάνε στα πρώτα ματς του Πέτεφ, έπρεπε να έχει διάρκεια. Κι΄αν το κάνε με το διπλό στο Αντώνης Παπαδόπουλος, έπρεπε να το συνεχίσει. Ήττα στο πρώτο ματς του κυπέλλου με την Δόξα; ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ στο Μακάρειο. Ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω… δεν γίνεται δουλειά.
Πέραν από τα τραγικά γεγονότα που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες βδομάδες, στην Ομόνοια πρέπει να επιστρέψει η νοοτροπία της μεγάλης ομάδας. Να “ξυπνήσει” ο μηχανισμός της αντίδρασης στις όποιες δυσκολίες. Στο κάτω κάτω της γραφής να φανεί τουλάχιστον η προσπάθεια. Γιατί ούτε αυτό φαίνεται… μιλάμε πάντα για τα αγωνιστικά.
