Η φετινή χρονιά ολοκληρώνεται καταστροφικά για την Ομόνοια. Χειρότερα και από πέρσι…
Το «τριφύλλι» έμεινε εκτός στόχων στο πρωτάθλημα, μακριά από την πρώτη θέση και επίσης μακριά από τις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη ενώ και στο Κύπελλο αποχαιρέτησε νωρίς. Και εδώ είναι που τίθεται το ερώτημα, για τον τρόπο που θα πρέπει να χειριστεί τα εναπομείναντα παιχνίδια…
Από την μία υπάρχει ο πρεστίζ, το όνομα και η ιστορία της ομάδας η οποία τις επιβάλλει να παίξει και να διεκδικήσει σε κάθε παιχνίδι την νίκη, για να αποφύγει ιστορικά αρνητικά ρεκόρ. Όπως οι συνεχόμενες ήττες, τα παιχνίδια χωρίς νίκη και η διαφορά από την πρώτη θέση…
Και από την άλλη, υπάρχει η επόμενη ημέρα. Μπορεί κάποιοι ποδοσφαιριστές την δεδομένη χρονική στιγμή να είναι πιο έτοιμοι και άμεσα να μπορούν να βοηθήσουν περισσότερο, ωστόσο ποιο το νόημα να αγωνίζονται σε (αδιάφορα) παιχνίδια και να μην δίνεται ο χρόνος σε ποδοσφαιριστές που είναι πιο πιθανό να στελεχώσουν την ομάδα του χρόνου; Όπως για παράδειγμα οι νεαροί Κύπριοι ποδοσφαιριστές…
