Μια πολύ εύστοχη παρατήρηση που γίνεται από πολλούς Ομονοιάτες είναι ότι οι… αποστάσεις από τις άλλες μεγάλες ομάδες μακραίνουν. Και μακραίνουν επικίνδυνα...
Ξέρετε, μπορεί η φανέλα να είναι βαριά και να παίζει ρόλο σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί τα λεφτά της Παρί για τον Νεϊμάρ να πήγαν στον βρόντο όταν αυτή έπαιξε με την κατά τ΄άλλα κακή Ρεάλ φέτος, ή η Σίτι που παίρνει τον τίτλο από τον Απρίλη, στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα, να δέχεται τριάρα από μια Λίβερπουλ που ακόμα και πέντε να βάλει ελλοχεύει ο κίνδυνος να φάει έξι… Εντάξει αυτά είναι παραδείγματα διαφορετικά και ίσως δεν μπορούν να συγκριθούν με το θέμα του εν λόγω κειμένου. Γράφτηκαν με αφορμή τους αγώνες του “Τσουλού”...
Η Ομόνοια δεν μπορεί… Είναι δεδομένο, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κοντράρει τις υπόλοιπες ομάδες. Όχι να πάρει αποτέλεσμα έτσι… Να τις κοντράρει δεν μπορεί. Κάθε (νέα) αρχή που γίνεται Ιούνη - Ιούλη μετατρέπεται τον Γενάρη στο ίδιο τραγικό τέλος. Το χειρότερο είναι ότι οι αποστάσεις μακραίνουν… Είναι αυτό που λέμε, χάνει απ΄τα αποδυτήρια. Βλέπετε, στην Ομόνοια φτάσαμε στο σημείο να σχολιάζουμε ότι το καλό τέταρτο πρέπει να γίνει καλό 20λεπτο. Ή το καλό 20λεπτο να γίνει καλό πρώτο ημίχρονο…
Δεν είναι τα λεφτά το θέμα. Λεφτά υπάρχουν, είπε ένας "σοφός" κάποτε. Το θέμα είναι η νοοτροπία. Ότι κανένας παίκτης (πλην ελαχίστων περιπτώσεων) δεν βγαίνει. Αυτό είναι τραγικό. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να διακριθεί. Θα μου πείτε για τον Ματ… Εντάξει, ο Άγγλος έχει μια δουλειά στο γήπεδο, να στέλνει την μπάλα στα δίκτυα… Όμως για όνομα του Θεού, δεν είναι Μέσι που θα την πάρει από το σπίτι του και θα την βάλει στα δίκτυα έτσι… Είναι ένας επιθετικός κλάσης για το κυπριακό πρωτάθλημα. Χωρίς τις απαραίτητες βοήθειες, χάνεται στον βούρκο μαζί με τους υπόλοιπους.
Μια νίκη σ΄ένα ντέρμπι ΑΠΟΕΛ - ΟΜΟΝΟΙΑ, θα αποτελέσει είδηση… Επίσης τραγικό… Τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα για την Ομόνοια.
