Απ΄την σιωπή ως την κραυγή… ελάχιστη απόσταση.
Τα… νέα όλα στα οποία βαδίζει η Ομόνοια εδώ και κάποιους μήνες είναι κοντά στο να γίνουν παλιά και να ξεκινήσουν άλλα… νέα. Ήδη έφυγε ο προπονητής και ενδεχομένως να ακολουθήσουν κι΄άλλοι. Κι΄όταν λέμε άλλοι, δεν εννοούμε ποδοσφαιριστές. Μιλάμε για τον άνθρωπο που είναι κάτω απ΄την διοίκηση και πάνω από τους ποδοσφαιριστές. Τον Άνχελ Γκόμεθ, ο οποίος μέσα στην βδομάδα τόνιζε τον χαρακτήρα και την ποιότητα των ποδοσφαιριστών του μιλώντας επίσης για το μοναδικό πράγμα που σκέφτονταν όλοι πριν την Πάφο, την νίκη. Το 2-0 όμως έγινε 2-4 και φάνηκε ποσο κοντά είναι τελικά η αποθέωση και η αποτυχία... οκτώ μόλις λεπτά τα χωρίζουν.
Υπάρχει η εντύπωση ότι οι… σφυρκές του κόσμου πλήγωσαν τους παίκτες και τους διοικούντες της Ομόνοιας. Βέβαια το χειρότερο δεν είναι αυτό, το χειρότερο είναι το… δεν ασχολούμαι πλέον. Γιατί είπαμε το κράξιμο και την αποθέωση τα χωρίζει ένα τσιγάρο. Η αποχή και κυρίως η αδιαφορία είναι αυτό που θα τους πληγώσει πιο πολύ.
Ο Σταύρος Παπασταύρου, οι συνεργάτες του, ο Ολίβα, ο Άνχελ Γκόμεθ, ο Μεχίας και ο Ενρίκεζ, δεν είχαν εικόνα από την Ομόνοια τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έζησαν την Ομόνοια ούτε στα καλά της και κυρίως ΟΥΤΕ στα κακά της. Φρόντισε κανείς να τους εξηγήσει ότι όταν παίζεις εντός και έχεις προβάδισμα δύο γκολ… και τρως τέσσερα σε 8 λεπτά είναι ντροπή;
Δεν υπάρχουν γενναίες αποφάσεις. Αυτές δεν θα χρυσώσουν κανενός Ομονοιάτη το χάπι. Η αποθέωση μεταφράζεται σε αποτυχία. Τα… επαγγελματικά πλαίσια στα οποία δουλεύει πλέον ο σύλλογος είναι το 2-4, το 1-0 στο Αμμόχωστος, το 2-0 του Απόλλωνα, το 1-0 στην ΑΡΕΝΑ και ποιος ξέρει τι θα δούμε στην συνέχεια.
