Πολύ σκληρή για να πεθάνει αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά η Πάφος.
Όπως και στο παιχνίδι με την Ένωση, έτσι και με την Νέα Σαλαμίνα η Παφιακή ομάδα… φλέρταρε με την εντός έδρας ήττα ωστόσο με το πείσμα και την επιμονή της, κατάφερε να σώσει τον βαθμό της ισοπαλίας στις καθυστερήσεις.
Μπορεί οι δύο βαθμοί να μην προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο, ωστόσο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώτος ήταν κόντρα στην άμεση αντίπαλό της (ΕΝΠ) στην μάχη της παραμονής και ο δεύτερος της επέτρεψε να ισοβαθμήσει με την ΕΝΠ, καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντική… ένεση στο ψυχολογικό κομμάτι είναι.
Για ένα ακόμη παιχνίδι η ομάδα του Απόστολου Μακρίδη ήταν ανώτερη από τον αντίπαλό της και άξιζε την νίκη. Μια νίκη που θα μπορούσε να έρθει, αν δεν υπήρχε η ατυχία και αν δεν υπήρχαν τα κερδισμένα πέναλτι από πλευράς Νέας Σαλαμίνας. Ειδικά το δεύτερο που ήταν ανύπαρκτο…
Είναι κοινώς παραδεκτό ότι με τον κ. Μακρίδη στον πάγκο η Πάφος δείχνει μια εντελώς διαφορετική ομάδα. Από την μία είναι η δουλειά του Κύπριου τεχνικού που φαίνεται στο χορτάρι, από την άλλη είναι η προσθήκη των νέων παικτών, όπως του Μέλο που πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση, είναι στοιχεία που αφήνουν λόγους αισιοδοξίας.
Καθοριστική θα αποδειχθεί η παρουσία του Άλμπα. Η Παφιακή ομάδα έχει δημιουργία, φτιάχνει πολλές φάσεις όμως της λείπει το εύκολο γκολ κάτι το οποίο ευελπιστεί να τις προσφέρει ο Αργεντινός φορ. Αν δικαιώσει τις προσδοκίες, ο… άθλος της παραμονής θα είναι πιο κοντά.
