Πέντε πρωταθλήματα και άλλα τόσα κύπελλα Ελλάδας ως καλαθοσφαιριστής, δυο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο ως προπονητής αλλά και Κυπελλούχος Κόρατς το 1997 με τον Άρη. Μια από τις μεγαλύτερες μορφές του Ελληνικού μπάσκετ βρέθηκε στο νησί μας για το Altantas Academy Basketball Camp Vol. 2 και μίλησε στο www.kerkida.net για την διοργάνωση, την μεγάλη καριέρα του, την Κυπριακή καλαθόσφαιρα αλλά και την παρουσία του στον Λίβανο και την Al Riyadi όπου βρίσκεται τα τελευταία τρία χρόνια. O λόγος, προφανώς, για τον Λευτέρη Σούμποτιτς...
- Λευτέρη θα ήθελα να ξεκινήσουμε από την συμμετοχή σου στο camp του Άτλαντα. Πως έζησες αυτή την εμπειρία και πως βλέπεις την προσπάθεια που γίνεται;
"Για μένα είναι πολύ καλό που βρέθηκα εδώ γιατί συμμετείχα σε ένα camp πολύ οργανωμένο. Είχα την ευκαιρία να περάσω μερικές μέρες με τα παιδιά και διαπίστωσα φοβερή δουλειά και πολύ καλή οργάνωση. Και όταν δουλεύεις όπως δουλεύουν εδώ οι άνθρωποι του Άτλαντα, είμαι σίγουρος πως θα πετύχεις. Εύχομαι ολόψυχα να πετύχει αυτή η προσπάθεια. Δεν είναι εύκολο, αλλά άμα έχεις όρεξη και όραμα και δουλεύεις με προγραμματισμό, σε κάποια στιγμή θα πετύχεις".
- Είσαι ένα πολύ αναγνωρίσιμο όνομα στον χώρο του μπάσκετ. Αυτό κάνει τα παιδιά να προσέχουν ακόμα περισσότερο αυτά που τους διδάσκεις;
"Εντάξει τα περισσότερα παιδιά δεν με θυμούνται σαν παίκτη ή προπονητή από την παρουσία μου στην Ελλάδα γιατί είναι μικρά, περισσότερο οι γονείς με γνωρίζουν. Αλλά ένα παιδί μου έφερε μια φωτογραφία από τότε που ήμουνα παίκτης και ήταν συγκλονιστικό για μένα, δεν το περίμενα. Αλλά όταν τους έλεγα κάτι πάνω στην προπόνηση για να τους διορθώσω, αμέσως τους είδα ότι προσπαθούσαν να το κάνουν. Παρόλο που δεν με ξέρουν ως όνομα, βλέπω ότι πιάνει τόπο αυτό που τους λέω και το έκαναν με πολύ μεγάλη όρεξη".
- Η πρώτη σου συμβουλή με ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το μπάσκετ ποιά είναι;
"Τους είπα ότι άμα παίρνεις απόφαση να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και ειδικά με το μπάσκετ, πρέπει να επιμένεις. Να επιμένεις και να θυσιαστείς γιατί το μπάσκετ μπορεί να είναι ένα πολύ ωραίο άθλημα αλλά χωρίς πολλή δουλειά και καθημερινή προπόνηση δεν μπορείς να προχωρήσεις. Πρέπει να το έχεις συνέχεια στο μυαλό σου και έτσι μπορείς να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα. Αυτό λέω σε όλους, όχι μόνο στα παιδιά αλλά και στους επαγγελματίες που έχω στην ομάδα".
- Η γνώμη σου για το Κυπριακό μπάσκετ ποιά είναι; Τι πρέπει να γίνει για να προχωρήσουμε;
"Δυστυχώς δεν το παρακολουθώ άμεσα γιατί είναι δύσκολο από τον Λίβανο να έχω πλήρη ενημέρωση όμως όσο μπορώ, το παρακολουθώ μέσα από το διαδίκτυο. Βλέπω ότι έρχονται πολλοί ξένοι και αυτό δεν είναι καλό. Πέντε-έξι ξένοι είναι πολλοί. Είναι το παράδειγμα της Ιταλίας που έχουν απεριόριστο αριθμό ξένων και δεν έχουν επιτυχίες στην Ευρώπη. Πρέπει να αλλάξει αυτό στην Κύπρο. Εμείς στον Λίβανο έχουμε μόνο δυο ξένους. Είναι θετικό να υπάρχουν ξένοι γιατί βελτιώνονται και οι ντόπιοι παίκτες, όμως άμα είναι πολλοί, δεν κάνει καλό ούτε για το μπάσκετ, ούτε για τους φιλάθλους που θέλουνε να πάνε στο γήπεδο να δούνε τα δικά τους παιδιά. Μια συμβουλή από μένα είναι να μειωθεί ο αριθμός των ξένων αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο".
- Από τις επιτυχίες που είχες στην καριέρα σου τόσο ως αθλητής όσο και ως προπονητής, είναι κάποιες που έχουν ιδιαίτερη θέση μέσα σου;
"Δυο πράγματα ξεχωρίζω. Αρχικά σίγουρα το πρώτο νταμπλ που κατέκτησα με τον Άρη το 1987 το οποίο ήταν και το πρώτο πρωτάθλημα στην καριέρα μου, αλλά και το κύπελλο Κόρατς το 1997. Ούτε αν κατακτήσω τώρα την Ευρωλίγκα ή το Παγκόσμιο, δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω εκείνες τις επιτυχίες. Αυτό που έγινε στην Προύσα αλλά και στον γυρισμό στην Θεσσαλονίκη μετά την επιτυχία με τον Άρη, δεν ξεχνιέται. Η υποδοχή του κόσμου στο αεροδρόμιο, στον Λευκό Πύργο και οι πανηγυρισμοί στην Προύσα ήταν κάτι το απίστευτο".
- Η εμπειρία στον Λίβανο πως είναι; Είναι μια χώρα με αρκετά διαφορετική νοοτροπία από την δική μας...
"Εγώ σαν προπονητής όπου πάω προσπαθώ να κάνω ένα-δυο βήματα παραπάνω. Αυτό προσπαθώ και στον Λίβανο και το θέλει και η διοίκηση για να χτίσει Ευρωπαϊκή νοοτροπία. Ξεκίνησε πολύ μεγάλη προσπάθεια πριν τρία χρόνια και πιστεύω ότι κατά κάποιο τρόπο τα καταφέραμε. Είναι δύσκολο να αλλάξεις τα πάντα όμως είμαστε σε καλό δρόμο γιατί η ομάδα έπαιξε σε μεγάλα τουρνουά στην Ευρώπη, κέρδισε κάποιες καλές ομάδες και βρισκόμαστε σε ένα καλό επίπεδο. Για παράδειγμα, αν παίζαμε στην Ελλάδα πιστεύω ότι θα παλεύαμε για την πεντάδα. Προσπαθούμε μέσω FIBA να παίξουμε σε μια Ευρωπαϊκή διοργάνωση, κάτι που θα είναι πολύ καλό. Το θετικό είναι ότι εκεί επενδύουν στους ντόπιους παίκτες και τα γήπεδα είναι γεμάτα γιατί το μπάσκετ είναι το πρώτο άθλημα".
- Θα σε έχουμε και πάλι σύντομα στην Κύπρο για κάτι παρόμοιο;
"Χάρηκα πολύ που βρέθηκα στην Κύπρο μετά από 5-6 χρόνια. Παλιά ερχόμουνα συνέχεια και εύχομαι αυτή η συνεργασία με τον Άτλαντα να συνεχιστεί, όχι μόνο μαζί μου αλλά και με την Al Riyadi γιατί έχουμε και εμείς πολλά παιδιά στην ακαδημία μας και θα ήταν πολύ καλό να συνεργαστούν".
