Αφήναμε στο τραπέζι το πιάτο με το σιτάρι και την μπουκάλα με το κρασί, για να φιλέψουμε τον Αγιο Βασίλη... Αφήναμε και τις κάλτσες μας για να βάλει μέσα κάτι τις...Τρύπιες ήταν κατά κανόνα... Και να έβαζε κάτι ο Αγιος, έπεφτε! Αδειες τις βρίσκαμε, το πρωί της πρωτοχρονιάς... Ηταν όμως γεμάτη η καρδιά μας… Φτάνει που ήρθε ο Αγιος στο σπίτι μας, κι ας μην έφερε κάτι...Πού να προλάβει όλους, λέγαμε, για να δικαιολογήσουμε το αδειανό της κάλτσας... Τρεις ριάλες (γρόσια) το ένα, ήταν τα φακελάκια που αγοράζαμε, στην πρωτοχρονιάτικη γιορτή του συλλόγου στο χωριό. Κερδίζαμε με τα τρία γρόσια, πορτοκάλια, μολύβια, ξύστρες, αναψυκτικά... Και το απολαμβάναμε το δώρο μας. Αλλες εποχές... Φτωχότερες μεν, ακριβότερες δε... Μαυρόασπρες μεν, φωτεινότερες δε... Καλή χρονιά να έχουμε! Κι ας κρατήσουμε στην καρδιά και τη σκέψη μια γωνιά, για όσα αγαπημένα μας λείπουν... Ανθρώπους και τόπους…
