Εικοσιπέντε χρόνια μετά…
Εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης, 6 Αυγούστου 1992, ήμουν εκεί… Στο Ολυμπιακό στάδιο της Βαρκελώνης, στο λόφο Μονζουίκ, τη στιγμή που η Βούλα Πατουλίδου σήκωνε τον ελληνισμό ψηλά! Απλωσα τα χέρια προσπαθώντας να την φτάσω, να την ακουμπήσω, να την συγχαρώ… Δεν την γνώριζα προσωπικά, ούτε κι αυτή εμένα… Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε πιο οικείο και πιο αγαπημένο πρόσωπο από την Βούλα Πατουλίδου… Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα, έκανα αυτό που χρωστούσα στη Βούλα και τη συνείδηση μου… Της είπα το ευχαριστώ της καρδιάς μου και ξανάζησα μαζί της εκείνο το απόγευμα, μέσα από μια πρωτότυπη φωτογραφία που φύλαγα από το 1992 στο αρχείο μου… Η συγκίνηση της Βούλας Πατουλίδου, ένα ακόμη φυλαχτό…
Ευχαριστώ επίσης, το Πετρίδειο Ιδρυμα και τον Λεόντιο Τσέλεπο για την εμπιστοσύνη τους, τον καλό συνάδελφο Τάσο Τρύφωνος για την άψογη συνεργασία και τους φίλους της Πάφου για την αγάπη τους…
Σάββας Κοσιάρης
