Η κάθε ιστορία είναι ξεχωριστή, μοναδική. Όλες όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο: την αγωνία που ζει ο κάθε γονιός αλλά και τη δύναμη ψυχής μέχρι να ακούσει εκείνη την πολυπόθητη φράση: «Ναι, μπορείτε να πάρετε το μωρό σας στο σπίτι.»
Η Μ. από τη Λεμεσό είναι μαμά δυο τρισχαριτωμένων κοριτσιών που κλείνουν αισίως σε λίγες ημέρες τα 5 τους χρόνια. Δυο δίδυμα κοριτσάκια που έδωσαν τον δικό τους αγώνα να κρατηθούν στη ζωή από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν πρόωρα στις 26 εβδομάδες κύησης. Η Α. γεννήθηκε 700 γραμμάρια και η Τ. μόλις 500…
Η μητέρα τους μοιράζεται με την OffsiteCy την ιστορία της και τα όσα πέρασε αυτή και η οικογένεια της. Μια ιστορία με την οποία πολλές μαμάδες θα ταυτιστούν καθώς η Κύπρος, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας καταλαμβάνει την 13η θέση παγκοσμίως σε ποσοστά προωρότητας. Ένα στα 10 παιδιά στην Κύπρο αλλά και σε όλη την Ευρώπη γεννιούνται πρόωρα.
Τα προβλήματα στην εγκυμοσύνη
Τα κοριτσάκια ήταν μονοζυγωτικά δίδυμα και μεγάλωναν στον ίδιο αμνιακό σάκο.
«Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, προέκυψαν διάφορες επιπλοκές λόγω του ότι τα μωρά μοιράζονταν τον ίδιο πλακούντα. Οι δυσκολίες ξεκίνησαν να φαίνονται από τον πρώτο υπέρηχο, αφού στην Τ. αναλογούσε μικρότερο μέρος του πλακούντα και δεν αναπτυσσόταν με φυσιολογικό ρυθμό. Τα συναισθήματα εναλλάσσονταν από χαρά σε αγωνία… Κάθε υπέρηχος, εβδομάδα με εβδομάδα, ήταν καθοριστικός για την έκβαση της εγκυμοσύνης. Στη 19η εβδομάδα, ταξιδέψαμε επειγόντως στο Λονδίνο όπου και έγινε μια εξειδικευμένη επέμβαση με λέιζερ στον πλακούντα.»
Οι πιθανότητες να ζήσουν και τα δυο κορίτσια ήταν 33%.
«Την 25η εβδομάδα, μετά από συνεχόμενες συσπάσεις, έσπασαν τα νερά μου και μεταφέρθηκα εσπευσμένα στο Μακάρειο Νοσοκομείο.»
Από εκεί ξεκίνησε ένας δύσκολος αγώνας ώστε να παραμείνουν τα μωρά στη μήτρα όσο το δυνατόν περισσότερο για να αναπτυχθούν.
«Ζήσαμε μια εβδομάδα δύσκολη… Έπρεπε να ολοκληρωθεί η σειρά με τις ενέσεις για τους πνεύμονες, ενώ καθυστερούσαμε τον τοκετό με ενέσεις για τις συσπάσεις και αντιβιώσεις. Φόβος, αγωνία, πόνος έρχονταν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στη θέλησή μου να κρατήσω τα μωρά, να σταθώ δυνατή και να αντέξω … για να αντέξουν…. Τελικά, στις 26 εβδομάδες, είχα συσπάσεις τοκετού ανά πεντάλεπτο και γέννησα με καισαρική τομή.»
Τα κοριτσάκια γεννήθηκαν, αμέσως διασωληνώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών. «Παρόλο που έκανα επισκληρίδιο, δεν πρόλαβα ν’ ακούσω το κλάμα τους, αφού διασωληνώθηκαν μέσα σε δευτερόλεπτα και μπήκαν στη θερμοκοιτίδα.»
Η μητέρα είδε τα παιδιά της την επόμενη ημέρα. «Κατάφερα να τις δω τη δεύτερη μέρα όταν μπόρεσα να σηκωθώ. Εκείνη η πρώτη μέρα είναι θολή στο μυαλό μου. Θυμάμαι να νιώθω ανήμπορη να βοηθήσω τα μικροσκοπικά μου πλάσματα.. Τίποτα δεν έμοιαζε με τις ιδανικές εικόνες που είχα στο μυαλό μου για τη μέρα που θα γεννούσα… Αποστειρωμένα χέρια, μάσκες, θερμοκοιτίδες, οξύμετρα, σωληνάκια παντού... Ο μεγαλύτερος πόνος ήταν η επιστροφή στο σπίτι, χωρίς μωρά… Τότε ήταν που έκλαψα πολύ.»
Τα κοριτσάκια νοσηλεύονταν σε κρίσιμη κατάσταση.
«Για μήνες οι νεογνολόγοι μας έλεγαν ότι η ζωή των μωρών διέτρεχε κίνδυνο . Το σημαντικό ήταν να ζουν την επόμενη ημέρα,» θυμάται η μητέρα.
Την τέταρτη ημέρα μετά τη γέννα, η μητέρα επιστρέφει μόνη στο σπίτι χωρίς τα παιδιά που έφερε στον κόσμο. «Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να σκέφτομαι ότι έχω δυο νεογέννητα μωρά μακριά μου, τα οποία έκλαιγαν, πονούσαν και ήθελαν την αγκαλιά της μαμάς τους. Είχα άδεια μητρότητας αλλά δεν είχα μωρά. Ωστόσο, παρόλο τον πόνο που βίωνα ως μητέρα, γνώριζα καλά ότι τα μωρά μου δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται σε καταλληλότερο μέρος για να μπορέσουν να επιβιώσουν! Ζούσαν την κάθε μέρα χαρη στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της ΜΕΝΝ, οι οποίοι έδιναν μαζί με τα μωρά μου το δικό τους αγώνα για να τα κρατήσουν στη ζωή!»
Η πρώτη επαφή
Μετά από ενάμισι εβδομάδα στον αναπνευστήρα, η μικροσκοπική Α. , απόλαυσε τη θαλπωρή της μητρικής αγκαλιάς. «Ήταν μικροσκοπική! Ζήσαμε ένα δεκάλεπτο ευτυχίας! Επισκεπτόμασταν τα μωρά καθημερινά τις ώρες που επιτρεπόταν, τους μιλούσαμε, τους τραγουδούσαμε, φροντίζαμε να τους θυμίζουμε διαρκώς πόσο δυνατές μαχήτριες είναι! Νιώθαμε ότι εμείς έπρεπε να σταθούμε δυνατοί αφού αυτές έκαναν πιο μεγάλο και δύσκολο αγώνα.» Χρειάστηκε να περάσουν γύρω στους 4 μήνες για να μπορέσει η μητέρα να κρατήσει στην αγκαλιά της και την Τ. αφού πέρασε πολλές δυσκολίες μέχρι να σταθεροποιηθεί και να ξεπεράσει τον κίνδυνο.
Η επιστροφή στο σπίτι
Η Α. ανάρρωνε πιο γρήγορα. «Με την Α. είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε kangaroo care ένα μήνα πριν τη φέρουμε στο σπίτι. Μπορούσαμε να τις επισκεπτόμαστε δύο ώρες τη μέρα. Μετά από αρκετούς μήνες νοσηλείας και αφού έγιναν 2 κιλά, μπορέσαμε επιτέλους να τις έχουμε στο σπίτι μαζί μας. Τότε, αρκετά θέματα τα οποία ίσως υπό κανονικές συνθήκες να φαίνονταν στρεσογόνα (όπως π.χ. οι συνεχόμενοι κολικοί, τα ξενύχτια, τα κλάματα) μετά από όσα περάσαμε ήταν ασήμαντα και μικρά. Φτάνει που είχαμε στο σπίτι τα μωρά μας!»
«Όλα γίνονται για κάποιον λόγο»
Όταν τη ρωτάμε τι είναι αυτό που κρατά από όλη αυτή την περιπέτεια ζωής, η Μ. απαντά:
«Είναι πολλά τα μαθήματα ζωής που μπορείς να πάρεις από 2 ηρωίδες των 500 γραμμαρίων! Όλα γίνονται για κάποιο λόγο!»
Αν και η ίδια πιστεύει ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, το μήνυμα που θα ήθελε να στείλει σε γονείς που περνούν παρόμοια εμπειρία είναι ότι υπάρχει μέσα μας η δύναμη ενώ είναι εξαιρετικά σημαντικό το ζευγάρι σε μια τέτοια πορεία να στηρίζει ο ένας τον άλλο. Στην δική της περίπτωση ο σύζυγος της, της έδινε δύναμη κι αυτή στον ίδιο, ενώ τονίζει ότι νιώθει ευγνώμων προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές της ΜΕΝΝ γιατί χάρη σε αυτούς πήγαν όλα κατ’ ευχήν.
«Θα ήθελα περισσότερη επαφή»
Από την εμπειρία της στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών του Μακάρειου Νοσοκομείου, η μητέρα θεωρεί ότι θα ήταν καλό να μπορούσαν οι γονείς να είχαν περισσότερη επαφή με τα παιδιά τους. Οι γονείς μπορούν να επισκεφθούν τα παιδιά δυο ώρες την ημέρα.
Επιπλέον, όπως αναφέρει η ίδια θα ήταν ιδανικό να μπορούσε να εφάρμοζε τη μέθοδο kangaroo πιο νωρίς και πιο συχνά καθώς σε άλλες χώρες αυτό μπορεί να γίνει από την πρώτη εβδομάδα γέννησης.
Η μέθοδος αυτή είναι ουσιαστικά η επαφή του δέρματος της μητέρας με το μωρό της όταν τοποθετεί το μικρό γυμνό στο στήθος της η οποία σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας πρόκειται για μια ισχυρή μέθοδο για την προαγωγή της υγείας των νεογνών ενώ έρευνες αναφέρουν ότι έχει αποδειχθεί άκρως αποτελεσματική συμβάλλοντας στην αύξηση των ποσοστών επιβίωσης των πρόωρων μωρών. «Για μένα η επαφή μαζί τους ήταν να πλύνω τα σεντόνια τους και ένιωθα ότι κάτι κάνω για τα μωρά μου εκτός από το γάλα που έβγαζα με θήλαστρο. Θα ήθελα περισσότερη επαφή.»
Η Τ. και η Α. είναι τα μωρά- θαύματα που κατάφεραν να δώσουν μάχη ζωής και να βγουν από μια δύσκολη περιπέτεια υγιείς. Ευχής έργον όσα πρόωρα μωρά έρχονται στον κόσμο να ζήσουν το δικό τους θαύμα και να ξεπεράσουν τις δυσκολίες με ένα φωτεινό χαμόγελο όπως αυτό των δυο κοριτσιών!
