Μία υπόθεση 10χρονου παιδιού, το αίτημα του οποίου για παροχή δημοσίου βοηθήματος για αναπηρία απορρίφθηκε, καταδεικνύει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι τόσο οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας όσο και το ίδιο το δικαστικό σύστημα της Κύπρου χρίζουν άμεσης αναδιάρθρωσης
Η υπόθεση ξεκίνησε το 2013 όταν απορρίφθηκε από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας η αίτηση των γονιών του παιδιού για παροχή επιδόματος αν και η αρχική πρόταση της λειτουργού των ΥΚΕ που εξέτασε την υπόθεση ήταν θετική. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας “Πολίτης”, οι γονείς προσέφυγαν στο δικαστήριο στις αρχές του 2014 όπου διεφάνη ότι η συντονίστρια των ΥΚΕ που απέρριψε την αίτηση δεν έδωσαν σημασία ούτε σε ιατρική βεβαίωση παιδοψυχίατρου των υπηρεσιών ψυχικής υγείας αλλά ούτε και σε αξιολόγηση του Υπουργείου Παιδείας από το 2011 που κατέληγε στο συμπέρασμα πως το παιδί αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα κοινωνικής λειτουργίας εξαιτίας της διαταραχής αυτιστικού φάσματος. Μάλιστα στο δικαστήριο φάνηκε ότι οι ΥΚΕ είχαν στην κατοχή τους μόνο τη μισή έκθεση του Υπουργείου Παιδείας βάσει της οποίας προχώρησαν στη διαπίστωση ότι το παιδί δεν χρίζει δημόσιου βοηθήματος.
Το δεύτερο τραγικό συμπέρασμα που προκύπτει από την όλη υπόθεση είναι ότι για να εξεταστεί μία υπόθεση που έχει να κάνει με την ευημερία ενός ανηλίκου που αντιμετωπίζει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα έπρεπε να περάσουν σχεδόν τέσσερα χρόνια. Την ώρα που μιλάμε για fast track διαδικασίες σε περιπτώσεις μεγάλων επενδύσεων ίσως θα πρέπει κάποιος να εξετάσει το ενδεχόμενο fast track διαδικασιών και στα ανθρωπιστικά ζητήματα.
