Πολλοί Κύπριοι μπαμπάδες οι οποίοι έχουν χωρίσει, έχουν αγγίξει τα όρια της απόγνωσης καθώς αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα σε ότι αφορά την επικοινωνία τους με το παιδί τους αλλά και με το σύστημα που επικρατεί σε ότι αφορά το οικογενειακό δίκαιο.
Σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Cyprus Fatherhood Initiative, Μάριο Πανάου, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις μπαμπάδων που τους έκαναν ή τους κάνουν παρακοές διαταγμάτων επικοινωνίας, χωρίς να μπορούν να κάνουν οτιδήποτε γι' αυτό ή περιπτώσεις πατεράδων που τους επιδικάστηκε πολύ ψηλή διατροφή σε σχέση με το μισθό που λαμβάνουν και τους έμεναν ελάχιστα για να βγάλουν τα έξοδα του μήνα για το σπίτι ή τα προσωπικά τους έξοδα συντήρησης.
«Υπάρχουν περιπτώσεις ψευδοκατηγοριών στο δικαστήριο από την πλευρά της μάνας ... όπου αποδείχθηκε πως η μάνα πέφτει σε αντιφάσεις αλλά οι ψευδοκατηγορίες παραμένουν ατιμώρητες και η μάνα εξακολουθεί να έχει τη φύλαξη των παιδιών... », αναφέρει στην OffsiteCy ο κ. Πανάου προσθέτοντας ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δίνεται η φύλαξη στη μάνα και στον πατέρα μόνο κάποιες ώρες τη βδομάδα για επίσκεψη...
«Είχαμε πατέρα που μας έλεγε πως μες στο καλοκαίρι έπαιρνε το γιο του από τις δυο το μεσημέρι μέχρι τις 5 το απόγευμα, τρεις φορές τη βδομάδα και δε φτάνει που τον έβλεπε τόσο λίγο, από τη ζέστη δεν είχαν και πού να πάνε και το Γραφείο Ευημερίας πάει από αναβολή σ' αναβολή στο να υποβάλει έκθεση στο δικαστήριο και να διεκδικήσει τελοσπάντων κάποιες διανυκτερεύσεις με το παιδί του... Ή είχαμε περίπτωση πατέρα που ζούσε και δούλευε στη Λευκωσία και αναγκαζόταν να πηγαινοέρχεται Λεμεσό 3 φορές τη βδομάδα για να βλέπει το παιδί του μόνο 3 ώρες κάθε φορά ... και δεν του έδιναν διανυκτέρευση ... Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς αυτοί αδυνατούν να φέρουν τα παιδιά τους σε επαφή με τους συγγενείς - παππούδες - γιαγιάδες από την πλευρά τους λόγω των ελάχιστων ωρών που έχουν στη διάθεσή τους».
Πατέρας… επισκέπτης
Ο Πρόεδρος του Cyprus Fatherhood Initiative διερωτάται εάν πατέρας σημαίνει να βλέπεις το παιδί σου μονάχα για λίγες ώρες τη βδομάδα. «Μήπως σημαίνει απλά να πληρώνεις τα λεφτά της διατροφής; Μήπως σημαίνει να λες ‘καλημέρα’ και ‘καληνύκτα’ σε μια φωτογραφία αντί στο ίδιο το παιδί σου; Μήπως σημαίνει να μην μπορείς να γνωρίσεις έστω, στο παιδί σου, πολλούς από τους συγγενείς που έχει από τη μεριά σου, λόγω των ελάχιστων ωρών που περνάει μαζί σου;
Μήπως σημαίνει να μην μπορείς να πας μια εκδρομή, ένα θέατρο, ένα κινηματογράφο, ένα αγώνα με το παιδί σου, επειδή δεν εμπίπτει στις ‘ώρες επισκέψεων’; Μήπως πάλι πατέρας σημαίνει, να αναγκάζεσαι να δίνεις χιλιάδες ευρώ στα δικαστήρια για να αποκτήσεις ένα δικαίωμα που έπρεπε να ήταν αυτονόητο: να είσαι γονιός για το παιδί σου; Μήπως σημαίνει να πηγαίνεις από το δικαστήριο στο γραφείο ευημερίας, από το γραφείο ευημερίας στην αστυνομία και ξανά πάλι, καταγγέλλοντας στις υπηρεσίες του κράτους τη νέα παρακοή διατάγματος επικοινωνίας που έχει συμβεί, χωρίς να λαμβάνεις καμιά ανταπόκριση; Ή μήπως, πατέρας σημαίνει να φυλακίζεσαι επειδή δεν έχεις να πληρώσεις το υπέρογκο ποσό διατροφής που σου επιδικάστηκε;»
Η πίεση
Σύμφωνα με τον κ. Πανάου, η πίεση στην οποία υποβάλλεται ένας χωρισμένος πατέρας από την κοινωνία μας και από το σύστημα οικογενειακού δικαίου είναι τρομερή.
« Έχετε σκεφτεί πόσο άδικης μεταχείρισης τυγχάνει; Ξέρετε τι σημαίνει να έχεις παιδί και να μη σε αφήνουν να είσαι γονιός για το παιδί σου; Από τη μια μέρα στην άλλη να καταντάς επισκέπτης και επιταγή διατροφής για το παιδί σου;
Να μην μπορείς να κάνεις βασικά πράγματα που κάνει ένας γονιός με το παιδί του; Να μην μπορείς να φέρεις σε επαφή το παιδί σου με τους συγγενείς του από την πλευρά σου; Να κινδυνεύεις να αποξενωθείς από το παιδί σου και το ίδιο το σύστημα να σε αφήνει εντελώς απροστάτευτο ή ακόμη και να προωθεί, με τον τρόπο που λειτουργεί, αυτή την αποξένωση;
Να χάνεις στα δικαστήρια, προσπαθώντας να βρεις το δίκιο σου, κάθε οικονομία που είχες στην άκρη; Πολλοί από μας, διατηρούμε τα λογικά μας και παλεύουμε με κάθε νόμιμο τρόπο για να είμαστε στις ζωές των παιδιών μας. Κάποιοι όμως χάνουν τα λογικά τους και καταλήγουν να πράττουν εγκληματικές πράξεις ή πράξεις απελπισίας… Σίγουρα φέρουν μέρος της ευθύνης για τις πράξεις τους … Είναι όμως οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι; Μήπως ο μεγαλύτερος θύτης σε κάθε αυτοκτονία, σε κάθε φόνο, σε κάθε απαγωγή που λαμβάνει χώρα σ’ αυτό το συγκείμενο, είναι το ίδιο το σύστημα, ο ιδιαίτερα άδικος τρόπος που μεταχειρίζεται τους χωρισμένους μπαμπάδες και η τρομακτική πίεση στην οποία τους υποβάλλει; »
