Το ζήτημα των βιασμών στην Ινδία αποτελεί ένα φλέγον θέμα με τα θύματα να συνεχίζουν να υποβάλλονται σε αδιάκριτες ιατρικές εξετάσεις παρότι η κυβέρνηση και η δικαιοσύνη τις έχει απαγορεύσει εδώ και χρόνια.
Σύμφωνα με τους ακτιβιστές το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε το 2013 ότι η εξέταση κατά την οποία ένας γιατρός εισάγει δύο δάκτυλά του στον κόλπο της γυναίκας για να διαπιστώσει αν το θύμα βιασμού είναι σεξουαλικά ενεργό, παραβιάζει το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και το 2014 δόθηκαν νέες οδηγίες που έδωσαν τέλος στην πρακτική αυτή, εντούτοις ο προσβλητικός αυτός σωματικός έλεγχος εξακολουθεί να διενεργείται.
Παράλληλα, ελάχιστη βαρύτητα δίνεται στις μαρτυρίες των θυμάτων, ενώ οι ερευνητές «ασχολούνται με τους τραυματισμούς στα γεννητικά όργανα», σύμφωνα με περισσότερους από 50 ακτιβιστές.
«Η απουσία τραυματισμών συχνά συνδέεται με την απουσία επίθεσης και στερεί (από το θύμα) τα δικαιώματα και την αυτονομία του», αναφέρεται στην επιστολή στην οποία τονίζεται ότι λιγοστά μόνο κρατίδια έχουν εκδώσει διαταγή για την εφαρμογή των οδηγιών και ότι μόνο λίγες αστικές υγειονομικές εγκαταστάσεις σε αυτά τα κρατίδια τις εφαρμόζουν.
Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις μετά τον ομαδικό βιασμό που επέφερε το θάνατο μιας 23χρονης μέσα σε λεωφορείο στο Νέο Δελχί το 2012.
«Σύμφωνα με την παραδοσιακή μορφή εξέτασης, η πλειονότητα των θυμάτων δεν θα είχε πέσει θύμα βιασμού», λέει η Πάντμα Ντεοστάλι, μια από τις υπογράφουσες και συμβούλους της κυβέρνησης για τις μεταρρυθμίσεις του 2014.
Σε απάντησή του με email το υπουργείο ανέφερε ότι πραγματοποιεί σεμινάρια σε ολόκληρη τη χώρα για να βοηθήσει τις τοπικές αρχές να κατανοήσουν τις οδηγίες. Κάποια κρατίδια τις έχουν ήδη εφαρμόσει, ενώ άλλα βρίσκονται στη διαδικασία εφαρμογής τους, σύμφωνα με το υπουργείο το οποίο θα αναλάβει δράση αν δεχτεί πληροφορίες ότι οι οδηγίες δεν τηρούνται, είπε ο Σαντζίβα Κουμάρ, ένας γραμματέας της υπηρεσίας υγείας και κοινωνικής πρόνοιας.
Σε έκθεσή της, που δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο χρόνο και η οποία εξέταζε τον αντίκτυπο των μεταρρυθμίσεων, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Human Rights Watch διαπίστωσε ότι τα θύματα είχαν περιορισμένη πρόσβαση στις υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης και ότι γιατροί σε ένα νοσοκομείο του Ρατζαστάν εξακολουθούσαν να πραγματοποιούν την ταπεινωτική σωματική εξέταση.
