Η νεκρά ζώνη είναι το αποτέλεσμα της de facto κατάπαυσης του πυρός στις 16.8.1974 και όχι επιλογή. Αυτό ξεκαθάρισε το Τριμελές Εφετείο σε έφεση που καταχωρήθηκε εναντίον της Δημοκρατίας από γυναίκα η οποία διεκδικούσε αποζημιώσεις για ζημιές και χρήση της περιουσίας της στη νεκρή ζώνη.
Ως εκ τούτου, το Εφετείο επικύρωσε απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η Δημοκρατία ανέθεσε ή επέτρεψε στα Ηνωμένα Έθνη και την UNFICYP να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στην περιοχή όπου βρίσκεται η οικία της εφεσείουσας.
Η εφεσείουσα Βρετανίδα κάτοικος Κύπρου Merian Sharmen Μιλτιάδη – Ιωαννίδου καταχώρησε έφεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας διεκδικώντας αποζημιώσεις για απώλεια ενοικίων, διαφυγόντων κερδών από την παράνομη επέμβαση και παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ταυτοχρόνως, ζητούσε ελεύθερη κατοχή της οικίας της.
Με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, κατά την τούρκικη εισβολή, το 1974, η εν λόγω οικία, εκμισθωμένη τότε στο British Council, βρέθηκε στη γραμμή πυρός, υπέστη ζημίες και έκτοτε εγκαταλείφθηκε. Η μόνη της χρήση ήταν ως παρατηρητήριο της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP) για την περίοδο από Σεπτέμβριο 2001 μέχρι τον Ιανουάριο 2005.
Οι διαφορές με τις γνωστές
Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή για διάφορους λόγους και με διάφορους λόγους έφεσης προσβάλλεται η απόφασή του. Σύμφωνα με το Εφετείο, η Δημοκρατία δεν έχει αποτελεσματικό έλεγχο επί της νεκράς ζώνης. Άρα διακρίνεται, η παρούσα υπόθεση από εκείνες τις υποθέσεις που στρέφονταν κατά της Τουρκίας («οι γνωστές υποθέσεις Λοϊζίδου ν. Τουρκίας, Ξενίδη-Αρέστη ν. Τουρκίας, Δημάδη ν. Τουρκίας», όπως αναφέρονται σε σχετικό λόγο έφεσης) στις οποίες διαπιστώθηκε ότι η Τουρκία ασκεί έλεγχο επί των περιοχών όπου βρίσκονταν οι επίδικες περιουσίες.
Σύμφωνα με το Εφετείο:
1. Η νεκρά ζώνη είναι το αποτέλεσμα της de facto κατάπαυσης του πυρός στις 16.8.1974 και όχι επιλογή, ώστε να αποδίδεται με την έφεση στη Δημοκρατία ότι ανέθεσε ή επέτρεψε στα Ηνωμένα Έθνη και την UNFICYP να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στην περιοχή όπου βρίσκεται η οικία της εφεσείουσας, κατ΄αποκλεισμό της Δημοκρατίας.
2) Η επίδικη οικία βρίσκεται σε περιοχή της νεκράς ζώνης όπου η πρόσβαση ή η δραστηριότητα πολιτών δεν επιτρέπεται.
3) Επί της περιοχής όπου βρίσκεται η επίδικη οικία η Δημοκρατία δεν έχει έλεγχο, ούτε καταδείχθηκε οποιαδήποτε ενέργεια εκ μέρους της Δημοκρατίας που να συνιστά παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μήτε ότι έχει τη δυνατότητα λήψης οποιουδήποτε μέτρου ώστε να διασφάλιζε την ανεμπόδιστη άσκηση των δικαιωμάτων της εφεσείουσας.
4) Η παραχώρηση της οικίας για τις ανάγκες της UNFICYP δεν υποδηλώνει άσκηση ελέγχου της περιοχής και της επίδικης περιουσίας υπό τη συζητούμενη έννοια της προστασίας ατομικών δικαιωμάτων, αλλά αντίθετα εντάσσεται, ακριβώς, στα ιδιόμορφα δεδομένα ανάγκης που προέκυψαν για τη Δημοκρατία από τη de facto κατάπαυση του πυρός εκατέρωθεν.
Mε βάση τα δεδομένα, το Εφετείο απέρριψε την έφεση και επιδίκασε έξοδα 2.500 ευρώ στη Δημοκρατία.
Το Τριμελές Εφετείο αποτελούσαν οι δικαστές Λιάτσος, Οικονόμου και Ψαρά – Μιλτιάδους, ενώ: Τη Νομική Υπηρεσία εκπροσώπησε η κα. Θεανώ Μαυρομουστάκη με την κα Ζήνα Χαραλάμπους και την εφεσείουσα ο δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης με την κα Νατάσα Ιακώβου.
